tek kişilik bir şeydir sevmek
sen sev
isterse o sevmesin
ve sabrı öğretir beklemek
sen bekle
Biletini alıp gişeden ayrıldı. Trenin kalkmasına daha epey vardı. Köşede duran simitçiden iki simit bir de ayran alarak trene doğru yöneldi. Ama sonra vazgeçip geri döndü. Gazetelerini almayı unutmuştu. Beş saat boyunca sürecek yolculukta vakit geçirmenin en iyi yolu bir şeyler okumaktı. Gerçi yanına kitap da almıştı ama gazetenin yeri başkaydı. Hiç değilse haberlere bakar oyalanırdı. Gazetelerini alıp yeniden trene yöneldi.
Son zamanlarda kendini bir türlü okumaya veremiyordu. Ne zaman bir kitabın kapağını açsa anında cayıp elindekini bir tarafa koyuyordu. Uzun zamandır üzerinde her şeye karşı duymuş olduğu bir bıkkınlığın yükünü taşıyordu. Nedenleri konusunda da hiçbir fikre sahip değildi. Bu konuyla ilgili olarak epey düşünmüş olmasına rağmen bir türlü kendisini tatmin edecek bir cevap bulamamış olması da ayrıca canını sıkıyordu.
Boş olan eliyle kapıyı açıp vagondan içeri girdi. Pulman koltuklu bir vagondu bu. Numarasını bulup elindeki simit ve gazeteleri koltuğuna koydu. Valizini tavandaki rafa yerleştirdi. Dün gelmişti Ankara’ya. Bazı işlerini halledip gece de otelde kalmıştı. Bugün de yolculuk baba ocağına…“ Yanıma abuk sabuk biri oturmaz da rahat bir yolculuk yaparım inşa-Allah.” Diye içinden geçirerek koltuğun üzerindekileri alıp oturdu. Poşetten simit ve ayranını çıkartıp yemeğini yemeye başladı.
Aslında kabul edilmemiş hiçbir dua yoktur. Sadece istekleri doğrultusunda tecelli etmediği için insanoğlu bu şekilde düşünür.
Kim bilir yapılan dua istediğimiz şekilde kabul edilmiş olsa belki de bizim için bir felakete sebep olacaktır. Nereden bileceğiz?
Duanın kabul edilmediğini düşünmek kişiyi umutsuzluğa sürükler. Oysa Cenabı Hakk’tan umudu kesmek asla olmaz.
“Ah be Züleyha’m, sen beni hâlâ anlamadın, aşk beklemektir, beklerken daha da güzelleşir, daha da demlenir, olgunlaşıp yücelir. Kavuşmaksa aşkın en büyük düşmanıdır,” dedi adam.
“Beni daha ne kadar bekleyeceksin, bıkmadın mı beklemekten?” Diye soran genç kıza.
_____________________/
181 - Nerede yaşıyor olduğumuz çok da önemli değildir. Önemli olan orada niçin yaşıyor olduğumuzdur.
182 - Önemli olan nereden geldiğimiz değildir. Oraya niçin geldiğimizdir.
191 - İnsan sevgiye yüreğini açtığını söylüyorsa eğer, onun aynı zamanda merhameti de oraya koyması gerekir. Merhamet yoksa sevgiden ne kadar söz edilirse edilsin hepsi lafta kalır. Çünkü bir gün sevdiğimize duyduğumuz sevgi azalabilir ve hatta bitebilir de. Şayet insanın yüreğinde merhamet varsa biten sevginin yerini hiç değilse kin duygusu almaz.
192 - Elde ettiğin mutluluklar senin mutluluklarındır. Minicik dahi olsa mutsuzluğun kapını çalmasına sakın izin verme. Karamsarlık ve onu besleyen faktörler zaten ortalıkta çok fazla. Hiç değilse sen o faktörlerden biri olma. Ne kendini üz, ne de sevdiklerini. Gülümse. Sen gülersen dünya güler.
193 - En kötü karar bile kararsızlıktan iyidir. Kararsızlık genellikle kargaşa getirir. Oysaki her verilmiş kararın iyi ya da kötü mutlaka bir sonucu olur. Ve her sonuç bir çözüm üretir.
21 - Hani derler ya "Tebdili mekânda ferahlık vardır," diye. Bence hiç de öyle değil. Eğer, gittiği yere kendisiyle birlikte hayat tarzını da götürüyorsa insan, mekân değiştirmenin hiçbir anlamı olmadığı gibi faydası da yoktur. Bedava zaman kaybı...
22 - Hayat adildir, herkese hak ettiğini verir. Ölüm de adildir herkese eşit davranır. Ve her ikisi de sen varsın diye vardır.
23 - Sorumluk duygusundan uzaklaşmak kişisel -dolayısıyla toplumsal- yozlaşmanın fitilini ateşler. Yozlaşmak ise bozulup çürümeye sebep olur.
161 - Eğer birine güveniyorsan, o da bunu biliyorsa ve eğer vicdan sahibi biriyse sana kolay kolay ihanet etmez.
162 - İnsan hep kaybettikleri için hayıflanır da kazandıklarını görmezden gelir. Aslında en iyisi insan kaybettiklerinin ardından üzülüp duracağına elindekinin değerini bilerek şükretmesidir.
163 - Hayatından sevmediği ve istemediği şeyleri uzaklaştırabilmesi için kişi sevdiklerine ve istediklerine gerçek değerlerini vermelidir ki bunlar hayatında devamlı surette yer bulabilsinler. Aksi takdirde çevresi hep onun onaylamadığı şeylerle kuşatılır ve elbette bu durumda hayat onun için çekilmez bir hal alır.
301-Konuşmak, yerine göre çok etkili bir silah olabilir. Çünkü insan konuşabildiği ölçüde fikirlerini başkalarına iletme imkânı bulur.
302-Çevresel bir takım faktörler, baskılar ve zorlamalar bizi ancak biz izin verirsek etkiler. Bu baskı ve zorlamalar karşısında ne kadar direnebilir, mantık ve muhakeme gücünü ne kadar koruyup kullanabilirsen kendini çevreye ve kendine karşı o kadar özgür kılarsın.
303-Savunma ihtiyacı bir iddia karşısında ortaya çıkar. Ama iddianın da savunmayı gerektirecek bir ciddiyeti olmalı ve delillere dayanmalıdır ki değeri olsun. Ciddiyeti olmayan ve sadece karalamak amacıyla ortaya atılmış olan bir iddia karşısında savunma yapmaya kalkışmaksa ciddiyetsizliğe ve özensizliğe prim tanımak olur. Böyle bir durumda en iyisi susmaktır. Çünkü gerçek eninde sonunda ortaya çıkar.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!