Pir ve Elma Şiiri - Emrullah Zorlu

Bir elma düştü önüme,
Dedim bu ne hikmet imiş?
Bir lokma aldım dişime,
Meğer âlem elma imiş.

İndim pazarın yoluna,
Bir akçe verdim elmaya.
Pîr dedi ucuz almışsın,
Sığmaz dokuz kubbeye.

Elmanın içi beş hâne,
Beşinde beş ayrı derviş.
Biri dedi Âdem nerde,
Öteki daha gelmemiş.

Bir elma attım meydana,
Kırklar yürüdü seyrana.
Kırkı yedi, eksilmedi,
Döndü yine bir tek dâne.

Elma der ki bre abdal,
Ne ararsın bende kemâl?
Kendin çürük, beni soyar,
Sanırsın ki oldu helâl.

Bir yanı cennet bağıdır,
Bir yanı nefsin dağıdır.
Diş vurursun kızıl tene,
Sanırsın dünya malıdır.

Ben elmayı yedim sandım,
Meğer elma yemiş beni.
Bir çekirdekte kırk âlem,
Arar oldum kendim beni.

Emrullah der ki sözüm budur,
Elma dediğin bir sırdır.
Âlem elmanın içinde,
Elma kimin karnındadır?