Pınar Alkan Şiirleri - Şair Pınar Alkan

İnsan dünyaya geldiğinde saçları karadır,
defteri bembeyaz…
Zanneder ki ömür,
kendisine verilmiş uzun bir hikâyedir.
Oysa ömür,

Kendi ayaklarının üstünde duran kadın.
Arkasında kapanan kapılar var.
Önünde susmayan sorular.
Ortada bırakılmayan çocuklar.

Bir akşam bitti denildi.

Kendinden Bir Parça

Herkes bir yerde durmaya çalışıyor.
Kimse tepede yorulmak istemiyor.
Kimse dipte kaybolmak istemiyor.
Uçmak yoruyor insanı.

Şimdi biraz dur.
Hayatın bütün telaşını, yetişmen gereken her şeyi, zihninde dönüp duran düşünceleri bir süreliğine bırak.
Şu an hiçbir şeyi çözmek zorunda değilsin.
Hiçbir şeyi düzeltmek, kimseye kendini anlatmak, geçmişi değiştirmek ya da geleceği şimdiden yaşamak zorunda değilsin.
Sadece olduğun yerde kal ve nefesini fark et.
Yavaşça derin bir nefes al.

Bir insanın en güzel hâli, kendisine benzemeye başladığı zamandır.
Başkasının beğenisine göre biçimlenmeyen bir yüz…
Övgüyle kabarmayan, küçümsenmeyle eğilmeyen bir ruh…
Kendi ölçüsünü dışarıda aramayan bir duruş…
Böyle bir hâlin gösterişe ihtiyacı yoktur. İnsanın üzerine sessizce yerleşir; bakışına başka bir anlam, konuşmasına başka bir tartı bırakır.

Kendini Bul

Aynaya bakıyorsun ama kendini görmüyorsun,
Yüzünde çizgiler var, sebebini sormuyorsun.
Koştun yıllarca bir şeye yetişmek için,
Yetiştin de ne oldu, durup düşünmüyorsun.

Keşkeler
Yük etme gönlüne keşkeleri.
Keşkeler uyutmaz geceleri.
Herkes uyur.
Sen uyumazsın.
Tavanı sayarsın.

Lisanın Mizanı

Ey insan!
Lisanın sana emanettir Hak’tan,

İnsan bazen bunu unutuyor.
Sanki bu dünyaya kalmaya gelmiş gibi
yarınlara güveniyor.
Söylemek istediği sözleri erteliyor.
Sevdiğine sevgisini göstermeyi bekletiyor.
Bir gönlü kırdığında,

Derdimi kime arz edeyim bilemedim.
Bağımda açan güller birer birer soldu.
Pınarım kurudu, gözlerimden tufan koptu.
Bu derde dağlar dahi şahittir.
Nedendir