Kendine Mahsus Şiiri - Pınar Alkan

Bir insanın en güzel hâli, kendisine benzemeye başladığı zamandır.
Başkasının beğenisine göre biçimlenmeyen bir yüz…
Övgüyle kabarmayan, küçümsenmeyle eğilmeyen bir ruh…
Kendi ölçüsünü dışarıda aramayan bir duruş…
Böyle bir hâlin gösterişe ihtiyacı yoktur. İnsanın üzerine sessizce yerleşir; bakışına başka bir anlam, konuşmasına başka bir tartı bırakır.
Çocukken insan kendisine bir dünya kurar. Büyüdükçe o dünyanın içine başkalarının eşyaları dolmaya başlar.
Birinin beklentisi…
Ötekinin hükmü…
Toplumun biçtiği kalıp…
Sevilmek uğruna verilen tavizler…
Derken kişi, kendi hayatında misafir gibi yaşamaya başlar. Kendi kararını verirken bile başkasının ölçüsünü kullanır. Kendi isteğini tartarken, önce çevresinin ne diyeceğini düşünür.
Sonra bir gün, üzerine giydirilmiş ne varsa ağır gelir. İşte o gün insanın içinde başka bir hesap başlar.
Kendisinden olmayanı ayırır.
Herkesi hoşnut etme çabasını…
Her sözü açıklama mecburiyetini…
Yanlış anlaşılma korkusunu…
Kendini sürekli savunma ihtiyacını…
Birer birer bırakır.
Geriye gösterişsiz, fakat sahici bir şey kalır: Kendisi.
Ne başkasının övgüsüne muhtaç…
Ne küçümsenince eksilen…
Ne kabul görmek için biçim değiştiren…
İnsanın asıl asaleti de burada başlar.
Kendini anlatmak için çırpınmadığında…
Değerini kanıtlamak için yarışmadığında…
Bir yerde yer bulabilmek adına kendi yerinden vazgeçmediğinde…
Bazı insanlar kalabalığın içinde bulunur, fakat kalabalığa ait olmaz. Onların kendilerine ait bir terazisi vardır. Ne alkışla şaşar, ne yergiyle devrilir.
Kendi zevkini bilir…
Kendi sınırını tanır…
Kendi kararının bedelini göze alır…
Kendi yolunun sorumluluğunu taşır…
Sonra yüzüne bakarsın…
Orada büyük laflar yoktur. Sadece kendisiyle kavga etmeyi bırakmış bir insan görürsün.
Ne kendisini olduğundan büyük gösterme telaşı taşır, ne de küçültülmeyi kabul eder.
Kendine mahsus bir hâli vardır.
Taklit edilemeyen tarafı da budur.
Çünkü bazı güzellikler öğretilmez. Bir ömrün içinden süzülür. Yaşananların, seçilenlerin, vazgeçilenlerin bıraktığı ince bir işarettir.
Kimi bakışlar yaşın değil, görüp geçirdiklerinin ağırlığını taşır.
Kimi duruşlar bir öğütle kazanılmaz; insanın kendisine verdiği kıymetin sonucudur.
Sonunda kişi, başkalarının kendisi hakkında ne düşündüğünden daha önemli bir yere ulaşır: Kendi hakkında ne düşündüğünü önemsemeye.
O noktada hayat değişmez. İnsanın hayata bakışı değişir.
Başkasının gözünde güzel görünmek için değil, kendi vicdanında eğri durmamak için yaşar.
Kendisine ait olmayan hiçbir övgünün peşine düşmez. Kendisini küçülten hiçbir kapıda beklemez. Bir yere sığabilmek uğruna içinden parça koparmaz.
İnsanın kendisine verebileceği en büyük sadakat, kendi özünden uzaklaşmamaktır.
Geriye dönüp baktığında kusursuz bir geçmiş bulmaz.
Yanlışlar…
Gecikmiş kararlar…
İçinde kalmış cümleler…
Vakti geçince anlam kazanan ayrılıklar…
Hepsi yerli yerindedir.
Fakat bütün bunların ortasında kendisine ihanet etmemiş birini görüyorsa, işte o insanın elinde dünyanın kolay kolay alamayacağı bir servet vardır: Kendisi.
Bir insanın yüzüne en çok yakışan şey güzellik değildir. Gençlik hiç değildir.
Kendi varlığıyla barışmış olmanın o tarif edilmez hâlidir.
İnsan kendine ait olduğunda güzelleşir.
Kendine mahsus olduğunda ise unutulmaz.
Çünkü herkes birbirine benzemeye çalışırken, kendi rengini koruyabilmek başlı başına bir asalettir.
Başkasının çizdiği sınırların içinde yaşamayı reddetmek…
Kendi sesini kalabalığın gürültüsünden ayırabilmek…
Sevilmek uğruna kendinden vazgeçmemek…
Bir yere ait olabilmek için kendini eksiltmemek…
Bütün bunlar insanın dışarıdan kazandığı şeyler değildir. İçeride sessizce inşa ettiği bir karakterdir.
Sonunda insanın elinde ne kalırsa kalsın, kendisiyle baş başa kaldığında huzur bulabiliyorsa zengin sayılır.
Çünkü ömrün sonunda geriye alkışların sesi değil, insanın kendi içinde bıraktığı iz kalır.
Kendinden eksilmeden çoğalmak…
Kendini kaybetmeden değişmek…
Kendine mahsus kalabilmek…
Belki de bir insanın kendisine bırakabileceği en kıymetli miras budur…🖋️📖