Biraz da Kendime Şiiri - Pınar Alkan

Bazen insan, kendi sessizliğinde ne kadar çok şey biriktirdiğini fark ediyor.
Gün içinde herkese yetişmeye, her şeye yetişmeye çalışırken kendine ayıracak küçücük bir zamanı bile bulamıyor.
Birilerinin derdini dinliyor, birilerinin gönlünü hoş etmeye çalışıyor, yapılacakları düşünüyor, yarını hesaplıyor…
Derken gün bitiyor ama insanın içindeki yorgunluk bitmiyor.

Sonra bir an geliyor; insan sadece kendisiyle kalmak istiyor.
Bir kahve alıp sessizce oturmak, birkaç sayfa okumak, dışarıdaki telaşı bir süreliğine kapının dışında bırakmak iyi geliyor.
Kimseye bir şey anlatmadan, kendini kimseye açıklamak zorunda kalmadan…
Sadece olduğu hâliyle durabilmek.

Çünkü her zaman güçlü görünmek zorunda değiliz.
Her sorunun cevabını bilmek, her şeyi yoluna koymak, herkese yetişmek zorunda da değiliz.
Bazen yorulduğumuzu kabul etmek gerekiyor.
Bazen bazı insanları, bazı sözleri, bazı kırgınlıkları olduğu yerde bırakıp kendimize dönmek gerekiyor.

Hayatın içinde kendimizi ne kadar kolay unutuyoruz.
Başkalarına ayırdığımız zamanı kendimizden esirgiyoruz.
Oysa insanın kendine de iyi gelmesi gerekiyor.
Biraz susmak, biraz düşünmek, biraz okumak, biraz da hiçbir şey yapmadan öylece kalmak…
Bunların hepsi insanın kendine verdiği küçük ama kıymetli molalar.

Belki de huzur, her şeyin yolunda olması değildir.
Belki huzur; her şey yolunda değilken bile kendine ait küçük bir köşe bulabilmektir.
Bir fincan kahvenin yanında, çevrilen birkaç sayfanın arasında, kimsenin bilmediği bir sessizlikte kendini yeniden duyabilmektir.

İnsanın en güzel dönüşü, herkesten uzaklaşması değil; bütün o kalabalığın içinden geçip yeniden kendine varmasıdır. ☕📖