Bazen nefesim kesiliyor,
Kesilmiyor bazen resmen ölüyorum.
Kefenimi titreyen bedenime sarıp doğruluyorum yerimden sana küfretmek için,
Sonra da en kutsal şiirimi okuyorum beni cehennemde ısıtacak kadar sıcak. Adı "sen".
Gerisi malum "sen gittin ya benim bütün cümlelerim günaha zaten meyilli"...!
Küçük küçük intihar ediyorum sensiz uyuyarak her gece.
Ve yokluğuna uyandığım her sabah yaşayan bir ölü oluyorum.
Ah şu kırık kadeh;
Aşkların, Mutlu anların,
Nice ayrılığın ardından şerefe kaldırıldı da bir senin gidişinde öyle sessiz, öyle üzgün kala kaldı. Zira gidişinde şerefe denilecek bir an yaşanmadı.
kalbi baştan çıkaran, nefse yoldaş olan sevgidir;
Birinin insanlığını sever, ötekinin fiziğini.
Gülünce cennet sunanı sevmezde, gider güzel öpüşene.
Belki sende huzur bulur ama onla eğlenmeyi sever.
Sen tüm mahremiyetini ona saklarsın sende bunu sever.
Ama bir başkasının çıplak vücuduna bakmayı daha çok sever.
Dudaklarımı öpüp, şiirlerime doğru yol alan kelimelerin.
Bir gün dudaklarınla buluşacağını ummaktan öte değil tüm bu şiirlerin yazılış sebebi.
Tercüme etmek isterdim sensizliğin o kekremsi tadını.
Ancak yaşamla ölüm arası bir araf nasıl kelimelere dökülür bilmiyorum.
Ama başına gelsin diye her gün dua ediyorum...
Kar tanelerinin birbirini teğet geçtiği bir İstanbul sabahında terk ettim onu.
Oysa koşup sımsıkı boynuma sarılmıştı.
hatta kulağıma çok üşüdüm diye fısıldayıp iyice sokuldu bana.
Daha düne kadar kalbinde yer bulamazken sevgim,
Üşüdükçe hücrelerine kadar hissetti beni.
Tamda o an arkama bile bakmadan uzaklaştım ondan.
Sen benden uzaklaştıkça,
İçimdeki hasretini bastırmak zorlaşıyor.
Unutmak bir yana, esir alıyor tüm bedenimi yokluğun.
Ne var ki kendimi yitiriyor, tükeniyorum..
Kalbini verdiklerin gitti de, tenini sundukların gitmedi mi?
Muhafazakar bir peçenin ardına da saklansan,
Ateşin onun kalbinde yanmıyorsa, yatağını da ısıtsan beyhude.
Sevmeyen herkes bir gün gider,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!