Pencerendeki Buğu Şiiri - Seyrani Göl

Bir gün camına vuran yağmurda
silik bir yüz belirirse ansızın,
parmağınla silme onu hemen;
belki de ben değil,
içimde sana ayıramadığım yerdir orası.

Akşam, perdelerinde solgun bir deniz,
duvarlarında eski bir ışık.
Sen, uzaklara dalıp gidersin;
bir şey eksilir bakışlarından,
sonra adını koyamazsın.

Uzaklara dalarsın pencerenin önünde,
solmuş yüzünde akşamın kül rengi.
Saat, durmuş bir vakti gösterir
Umutsuzluğunu büyütür içinde.

Belki bir gece ay vurur camına,
gölgem geçer odanın duvarından.
Sakın arama hangi yoldan geldiğimi;
bazı yolların izi yoktur, bazı yolcuların adı.
Ben sana ulaşamayan bir sesim,
kendi yankısında kaybolur sessizliğim.

Sabaha karşı dağılırsa buğu,
camında kalır yalnız kapalı bir gökyüzü.
Bir kuş konar pencerenin önüne,
kanadında geceden kalma bir ürperti.

Yıllar sonra, bir gün,
eski bir yağmur çalarsa camını,
sebepsiz yere duraksarsan bir an,
bil ki zaman her şeyi silemez.
Bazı yüzler camda değil,
insanın kendine bile açmadığı karanlıkta yaşar.
S.GÖL