Paslı Oluklar Şiiri - Kasım Kobakçı

Beni paklarsa, zift paklar bu lekeden,
Derim, ancak uyuza kaşınır,
Cerahatli sabahlar, çürütür maskemi,
Paslı oluklarımdan, irinler damlar.
*
Hain poyrazın, virüslü nefesi,
Özümün, çatlak testisine sızıyor,
Dört taraftan maraz, artık ekşi tütüyor,
Çöplüğün dibine çöken, puslu nazarım.
*
Halata düğümleniyor fikrim, her sövüşümde seni,
Tutsak kalmış, sefil gölgemin ayak izleri,
Hendeklerin ortasında, küfürler çınlıyor,
Dilsiz ve derinden seğiren, göz kapaklarım.
*
Parmak uçlarımdan süzülen, yapışkan zehirler,
İzah etmeye, mecal bulamıyor gayrı beni,
Ayazı biten, nemli şafaklardan,
Beni veba bile aklayamaz, artık bu kirden.