Paslı Coğrafya Şiiri - Ali Fırat Dicle

PASLI COĞRAFYA

Dağlar çekilirken orta yerine ömrümüzün
Göğsümüzde biriken o paslı coğrafya
Çatısız bir ev gibi bakıyor zamana
Çocukluğumuz
Bir kuyu dibinde unutulmuş taş
Baba,
Hangi rüzgâr savurdu bu külleri
Hangi menzil orta yerinden böldü bizi?

Hatırlarım
Gaz lambasının titrek ışığında
Nasıl da büyürdü gölgen duvarda
Bir halkın acısını sırtlayan o omuzların
Ne çok da yakışırdı bu toprağın matemine
Sen gidince
Yarım kaldı ceketinin cebindeki türkü
Küflü anahtarlar kaldı bize
Bir de kapısı kilitli bahçeler

Çocukluk dediğin
Bir avuç toprakla basılan nikâh
Şimdi hangi sokaktan geçsek
Üzerimize dökülüyor tuğla kırıkları
Tırnaklarımızla kazıdığımız bu hayat
Bize hep aynı dersi ezberletti
Hasret
Kardeşidir gurbetin

Baba biz geldik
Çatlamış dudaklarımızda tuzun acısı
Gözlerimizde dinmeyen bir yangını
Al bizi yine o geniş zamanlara
Atların vurulmadığı,
Türkülerin yarıda kesilmediği
O eski ve asil dünyaya