ÖZLEYENİN DİLİNDEN…
Özledim diyorsa insan,
Öyle sıradan bir söz değildir bu
Bir yanını bırakmıştır uzaklarda,
Bir yanını her gece uyandıran
Bir hasret taşır göğsünde.
Çünkü özlemek,
Bir ismi anmaktan ibaret değildir.
Bir kapının önünden geçerken durmak,
Bir şarkıda kendini unutmak,
Kalabalıkların ortasında
Bir tek insanı aramaktır.
Özlendin demek kolay,
İki kelimeyi yan yana koyarsın,
Sonra dönüp kendi hayatına bakarsın.
Ama insan gerçekten özlüyorsa
Bir başka türlü susar,
Bir başka türlü yaşar.
Gece olur
Herkes başını yastığa koyar,
Sen onun yokluğuyla konuşursun.
Biriktirdiğin cümleler vardır,
Hiçbirini gönderemezsin.
Adını anmazsın belki
Ama bütün geceler ondan söz eder.
Hele araya yollar girmişse,
Hele mesafeler büyümüşse…
Ne bir kapıyı çalabilirsin
Ne de sesini ulaştırabilirsin.
İşte o zaman anlarsın,
Özlemek bazen
İnsanın kendi içinde gurbet yaşamasıdır.
Ben derim ki;
Sevgi, güzel sözler söylemek değildir.
Bir insanın sessizliğini fark etmektir.
İyi misin diye sormak,
Sesindeki kırgınlığı duymak,
Yokluğunda bile onu unutmamaktır.
Çünkü bazı insanlar vardır,
Bir gün aramazsan merak eder,
Bir gün susarsan sesini arar.
Bazılarıysa her gün özlediğini söyler,
Ama bir kez olsun
Nasıl olduğunu bilmek istemez.
Ve şimdi söyle bana
Hangisi daha çok sevmektir?
Özledim deyip geçmek mi,
Yoksa uzaktan da olsa
Bir yüreğin hâlini merak etmek mi?
Ben cevabını öğrendim hayatın:
İnsan, kendisini özlediğini söyleyende değil,
Yokluğunu gerçekten hissedende yaşar.
Çünkü özlemek bir kelime değil,
Bir ömürlük bekleyiştir.
Ve bazı yürekler vardır ki
Kavuşamasa da sever,
Konuşamasa da özler,
Unut dese de kendine,
Bir insanı içinde taşımaktan
Asla vazgeçmez.
Muhsin Yener
Kayıt Tarihi : 18.11.2026 12:27:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!