Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

hüznüne dolmuş düşü
ağlamadığın anda mı
dağladığın yanda mı
iki kaşın arası zaman
saçlarına kına yakışına
ırmağın boyuna akışına

şiirden içe
aykırı dizelerdi
düşürdü hiçe
kırılan gözelerdi

yürekten kopan

hüznün yükünden
kurtulursanız eğer
yürekten sevinç
mutluluğunda boğar

yakalarsan gör

sancılı bir şarkıdır
hüzünlerde ortağın
sabahında farkıdır
kör kalkışta atağın

günlerden on ikisi

her yere hüzün yağar
sevinç sonunadır güz
dirençle sözün ağar
erinç yönündedir öz

gözünde akanlar sel

hüzün yağdı durmadan yalnızlığın üstüne
aç açık kalan yerim doldurduğum gibiydi
sancı üzerinden kaç zordan geçecek güzün
dibiydi tortulanan bulutlardan çığlık yok

gözyaşlarımda ıslak mendilimi armağan

hüzünlü bir ayrılık
kapıyı çalınca bak
kuru yaprağı kırık
boşalıncaya tabak
yok
oldun

hüzünlüce yüreğim
kışlandıkça kışlandı
sillesinde feleğin
taşlandıkça taşlandı

gülşeninse yad eller

elemli dize
elinde durur öyle
vurunca yüze
esrir minik ağıtlar

harladı öykü

gecenin üzüntüsünde
burulduğunda içimde
rezalet görüntüsünde
kurulduğunda içimde

camı vura serçe kuşu