Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

tahtanın enserinde
çerçevesiyle asmış
resmi durur serinde
ol hevesiyle basmış

şiir akmış gözünden

ne denli al gözündeki kanama
yıkılan umuda yüklenen ayıp
ağırlaştıkça yükün ağarır saçında
ulusun usun içeriğinde kan
tortop yumağından sökülerek
uzamasına bozyürüğün

sana baktıkça
yüreğimi yaktıkça
suya aktıkça
fesleğenlerim güler
demlenmiş gece seher

gözlerin boşta
düşümde koktum seni
mor akasyaya
fesleğen inadına

sense başkasın

kaşığı eksilmeden
değişen ne olacak
gözyaşını silmeden
yağışında dolacak
ayrılık kol gezinmesinde
fesleğen kokusundan acır

fesleğen kokundu tütüyor şimdi
yarpuzuna keskin karanfilince
iğde daldan çiçek tutuyor simdi
dağlardan filiskin laleden ince

tutamla yol getir menekşeleri

sarpa düşürme
kıstırmadan kolumu
sesimi kesme
küstürmeden dilimi

özleminle de

derdim baştan aşmıştır
yaralayıp yüz etme
hicran seli taşmıştır
halelleyip söz etme

sözün sokağa düşe

etme gel
durmalı bu akıştan
kanamsın yürekler
gözün görsün
kulağın duysun
bir şeyler söyle

dar geliyor çatlayacak saksı
toprak sıkmış belli
sevgisizlikten bunalmış
açacak yüreğinde sevgi

çıt yok kimseden