Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

dumanını dökünce
kekikliğin üstünde
ayazınla sökünce
kırağı düşü günde

bağırışına döndü

sevda balı bu
ne demek efendim
zehir gibi acı
yedikçe gelir tadı

öyle vurur ki başı

gölgemi bırakınca
belince kırılmadık
çitlembiğe takınca
yelince yırılmadık

arkasına bağlayan

yüreği sıkışıp yüz üstü dolan
kendini atıp da kaçanlara bak
sırf inadındadır kibirden olan
dübürüne yatıp açanlara bak

elinden bir fare isterse tıklar

konusunda çiçeği
sunusunda köçeği
dostuna gidiyorum
yunusunda böceği

elini salmış elden

aç yerin açtır insan
doymasını bilmiyor
kaç erin kaçtır nisan
doymasını bilmiyor

çocuk burultusunu

doyumsuzluğuna alkım
yıldızdan uydurur zülal
haykırdık içine salkım
uzakta duydurur gülal

serin bir pınara insem

tanrım güç ver yoksula
yaşaama sevinci ver
karanlık dünyasında
çektiği acılara karşın
ver sevinin öpüşünü

geriye kaçan adımlarından git
ayrıntın içinden yiterken sus
mor acının derinliğinden
içinden burukluk avuç
özlendiğinden kalır
özlendiğinden kal

yarına umudu kalmamış esin
yola dolmuş sanki gider ayağın
dalında armudu yerinde sesin
ala dolmuş sanki gider ayağın

usuna dağılan serseri kurşun