Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

kimi dinlesin beni
ve doluca derdimi
umuduna da yeni
umarını derdi mi

tanılarda unutur

kimi döne kapından
gittin gideli sorma
elem hıçkırığından
kendini boşa yorma

yüzünün gizeminde

kimi aşın pişirir kimi turşusun kurar
zoruna giden nedir anladığından düşe
derleyip toparlanır yüzündedir endişe
kimi kaşın aldırır kimi kendini yorar

kimi yaptığın bilir kimi ezberindedir

sessizliğine
sinmiş sesine sesi
parmağın ucu
kımıldadı kendine

tık yok deyince

kimine zor daldın da
kimine yel esmez mi
yanarak kül aldın da
kimine el küsmez mi

gönül kapısından gir

Kara Gözleri

kara gözleri
sevdalanıp değince
içten sıcacık
kollarına sarınca

sefil ayrılık
kucağında yalnızlık
köşe başında
seni beklermiş artık

gri bulanık

boğaza tıksan
yağmaz bulutlar gibi
kendi yolunda
ömür boyunca sıcak

soğudu yaşam

boğaza tıksan
yağmaz bulutlar gibi
kendi yolunda
ömür boyunca sıcak

soğudu yaşam

avuçları mayıs kokar
güneşin yaktığı oğlan
kekikler burun ucuna
keklikler yanı başına
acıyan yanın dağılınca
acıkan yanı geçer çıkına