Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

gün aydan
ay yıldan eksilirken
bir baktık geride
unutulan anılar
simdi deşilir oldu

olası canın acır düşlerinden bakarsın
kül olur göz önünde gölgeliğinde usun
söz etmeğe gelince yasak olur uykusun
dumansız ateşinle sessizlikten akarsın

konuşmaya gelince sevdalanır yüreğin

olasıya saydım
kaçanı yok kara keçilerin
kayalarda yankılanan gülüşüyle
hüzün sarılmış yüzüne

olasıya saydım

olduğu yerde varım
sevgi gönül dağınca
senle gelse savarım
sağanaklar yağınca

dilindedir yar adın

boşunum
dolduranım toprağı üstüme
kördüğümüm
papaz eriği gibi tadın
ekşidim dişinde kamaşıp

yüzümü görme artık
çirkin oldum sayende
neden geçmez hıçkırık
kirkit oldum sayende

dondurulmuş yüreğim

adı soyadı
parantez içine koy
doğduğu çizgi
öldüğü yılda bitti

sayfa içinde

kır çiçeğinde
bulduğum güzelliği
anlatamam ki

gözümün önü
saklısında gizemli

akşam yalnızlığına
ezan sesi dolunca
sevgim çay akışına
doğru gider olunca

ardı ardına neden

ten uyanınca
dünya nasıl uyumuş
can dayanınca
yaşanası buyumuş

ara bulursun