Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

iki araç Köln’den Paris’e
düşürmüş akışını Belçika yolunda
kara toprağı kar görmemiş daha
anam babam özler mi
oğlunu gelinini torunlarını
Nippes’in bir dar sokağında

neye benzerdi sevda
gönül kuşunun yeli
yüreğinde ki gayda
gönüldeşin bir deli

çöllerde kaynayan su

ne yangınları tanık
çıngılara korkarak
külüne gülden anık
korunağa sarkarak

volkanlarına dağdı

diline doladığın
neydi alıp götüre
yeline uladığın
neydi dalıp getire

durduk yere gidişi

seni kimler üzdüyse
haklayamam mı sandın
yanağında al gamze
koklayamam mı sandın

bir bilsem ereğini

yüzünü sıyırmış gök
kara deliğinden dök
ne versen doyacak mı
gel bari tepeme çök

sokağın en kirlisi

sen titrek bir gülbahçem
ben hoyratça seyreden
sarı yaprak papatçem
bense kuru dereden

kara gözlerindeysem

kara gözlerinden
kara hüzünler mi döktün
küçücük kıskanmalarda
neyin nesi
neden bırakıp gittin yüz üstü

neyin öyküsü
dolaşan dillerdeki
sevdaya yüklü
boyu büyür durmadan

yaşatılan yaz

neyi var neyi yoksa
hepsi içinden inan
savurduğuna oksa
esin ucunda yanan

yaralanmışı birin