Ozan Efe Şiirleri - Şair Ozan Efe

tene ıslanan
bir masal anlatılır
yeller eserken
dizlerimde sızı var

bakışlarında

giden yazın
ardından gelen
son yaz
özlemin narı
beklersin yari

çam dibine oturdu
nerelere götürdü
sen düşünce usuma
soğuk suya batırdı

çardak çaltı arası

işte şimdi yoruldum
başım dönüyor öyle
sarhoş bile değildim
başım dönüyor öyle

ne olduğunu bilsem

yağmur bereketini
boşa sayarak göğe
körgözle bakmak

birikintide su içen
bir kuşa taş atmak

çiylenmiş kirpiklerine
değince gözlerim
şiirler demlenir gözlerinde
gece yarısı düşlerin
nisan yağmurlarında yıkansın

mağarada yaşayanlara benzedim
paspalım
ayrıldığımda
yüzümü denize döndüm
iskelede bir hayalet vardı yanımda

ninnilerde uyuttuğun
sevmelerle büyüttüğün
ağlamalarına kıyamadığın
ele avuca sığamadığın

ninnilerle büyüttün mü

saçların deniz dalgalı
her telinde yelin izi
kaşların koyu gölgeli
ten rengine düşen tuzu

sarılamadığım kokun

ağzın açıp yorulma
defterine yaz yarim
uzak kaçıp kurulma
gücün yeter ez yarim

çabala dolsun külek