Öte Ne Kaldı Şiiri - Kasım Kobakçı

Ne uyum bekledim, ne ahenk buldum;
Kırık kafiyeden öte ne kaldı?
Sözlerin peşinde süzülüp durdum;
Titrek bir heceden öte ne kaldı?
*
Şiirin yolları; ince, kıvrımlı,
Defterim çiçekli, kalem tılsımlı.
Ruhum savruluyor, sesim adımlı;
Zarif bir mısradan öte ne kaldı?
*
Satır arasına gizledim dizi,
İlmek ilmek ördüm ipeği, bezi.
Uçuşan etekler silerken izi;
Eski bir dizeden öte ne kaldı?
*
Şiir sandıklarım savruldu yana,
Kimse bir ses vermez garip nâlana.
Ölçü feda oldu bozuk mizana;
Dildeki heceden öte ne kaldı?
*
Kalem bir nehirmiş; coştu, duruldu,
Sayfamda redifler sarardı, soldu.
Ahenk sillesini kelama vurdu;
Solgun kafiyeden öte ne kaldı?