Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

Emekli olunca aldım kumbara
İçine atardım artınca para
Harcarım demiştim düşünce dara
Sekiz yıllık niyet budur vaziyet

Huyum değişmedi yıllar içinde

Yaşam perdem düşmedi henüz
Perdeyi kader kapatır
Rüzgârın yüzüme haykırması cesaretimi kıramaz
Karanlığın kaçması için taş fırlatacağım
Çürümüş meyvelerin etrafında sinekler döner
Cam çöplüğünde bir zümrüt çıkar karşıma

Yanınca yürekler kızgın tavada
Sevdadan uçulur elbet havada
Coşarak duygular mutlu yuvada
Umutlar yeşersin yarına doğru

Kaptırdım gönlümü kaybettim aklı

UMUTsuzluk HAKKInda

Zıp—zıp—zar!
Lomta!
Keklik iki,
buz: pat!

Cesaretle açmalıyız umut tünellerini,
Sırtımıza binen hüsran tepeleri arasında her zaman.
Her zaman fare gibi sessiz kalmak yerine,
Korkaklık kırıklarını alçıya almalıyız,
Hele bahar mevsimindeysek.

Aşkın çile bağında, yanıp yanıp sönersen
Yönünü hakikate, dosdoğruca dönersen
Benlik dağını yıkıp, öz nefsini yenersen
Hakikat dergâhına, girmen gerek unutma

Unutuşun Hafifliği

Kıyamet kopmaz unutuşun hafifliğiyle,
Bir derin uçurum açılır içte sadece.
Kalbi yırtan o keskin fırtına bile
Bir çay bardağının sönen buğusunda,

Zorlukların gökkuşağında yaşam uzun bir maraton
Üst dallar alt dalların sırtına biner
Dünya kurulduğu günden beri,
Alt dalların da derdi yukarı yükselip güneşe yürümektir
Daha alttakilerin üstüne basar onlar da bunun için

Dost dediğin dostunu ta yüreğinden tanır
Dostunu incitmekten dost gönüller utanır

Persefoni gibi
Ölüler ülkesinde beklemene gerek yok
Cırcır böceğinin ötüşü
Gecenin geç saatlerini bitirir
Fırtınalı coşkular
İpeksi otların arasında dolaşır