Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

Kul sanır ki rastlanmaz onun başka eşine
Vakit tamam olunca ecel düşer peşine
Ardından sinek konar elbet soğuk leşine
Öleceğiz ölecek surdan kaçış olamaz

Söylenilen her sözde bolca bulunur yalan

Hiç bitmedi kininiz, yok insaniyetiniz
Hemen anlaşılmakta, bu suiniyetiniz
Kadına zincir takan, batsın zihniyetiniz
Cephede tesettürlü, binlerce askerimiz
Duysa ne der sizlere, yok medeniyetiniz

Seviyorlar
Çok kıskanıyorlar
Öldürüyorlar

Sevmiyorlar
Beddua ediyorlar

İran ile Ürdün’ün, yaptıkları bir maçmış
Sorulmasın katiyen, sonucu kaça kaçmış

Ürdün milli takımı, elbette hepsi kadın
İran erkek oynatmış, futbolun gözü aydın

Kırık bir aynadan yansıyan sonsuz acılar,
Her parçada aynı sessiz çığlığın yankısı,
İşkenceler ve gözyaşları…
Umudun kırıldığı Doğu Türkistan’da
Ruhlar bile kanıyor.

Erirken demirden hayallerim
Son uçağı kaçırdığımı anladım.
Korsan olduğum için değil
Geç kaldığım için.
Oysa o kadar yaklaşmışken…

Minik eller
Kâğıttan kayıklar yapar
Dünyayı dolaşır
Kasırgalar engelleyemez
Aşarken okyanusları
Eşlik eder yolculuğuna

Seni özledim
Közde kahve pişirdim
Gel de içelim

Yanında lokum
Bir bardak da suyum var

Küçük bir jest, kocaman bir sürpriz oldu.
Çöpte bulup eve götürdüğüm kaktüsün;
Yaşama tekrar tutunması,
Kırmızı çiçekler açması,
Onca zorluğa rağmen dimdik ayakta kalması…
Çölde yeşeren bir vaha gibi,

Balkonda duran
Kaktüs hiç su istemez
Beni ne yapsın?

Gitsem yayına
Bir beklentisi yok ki