Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

Dünya aşırı kalabalık…
Ama ben,
Bir sokak lambasının altında
Kendi gölgemle konuşuyorum bazen.
Her dokunuş kumlara gömülür,
Aşk bile susar burada.

Şehrin sessizlik korosu yükselirken
Yalnızlığın bayrağı dalgalanıyor güvertemde
Erbainde üstünde kuş olmayan
Karla kaplı bir ağaç dalı gibi
Kurumuş portakalın kabuğu gibi
Sımsıkı sarıyor etrafımı yalnızlık

Üç kıtanın tam orta yerinde düşünürken gönlünü
Güneş kaçar Kaf dağının ardına
Gökyüzü demir gibi kararır,
Ardından ısırgan otu kokulu fırtınalar fısıldar
Gıcırdayan kâgir köy evlerinin kulağına,
Sincaplar çoktan yatağa uzandı

Köprü kurmayıp
Duvar ördüğün zaman
Gamlı olursun

Varsa bir derdin

I

bir deniz feneriyim
ışıltım uzakları çağırsa da
hiçbir gemi bana dönmüyor pruvasını

II

tozun gölgesine gömülmüş bir kitap gibiyim
bir kütüphanenin unutulmuş rafında
okumaya yanaşan yok
sayfalarım sabırlı ama yorgun

III

terk edilmiş bir evim ben
duvarlarımda gözbebeklerini yitirmiş yüzler
odalarımda yankı bile yorgun

IV

zamanı tutamayan bir saat gibiyim
akıyor dünya
bense hep aynı dakikadayım

V

uçmak isteyen
kanadı sarılmış bir bülbül gibiyim
uçsam da dönerim hep aynı dala

Rızıklardan çalıyorsun
Yalılarda kalıyorsun
Eğlenceye dalıyorsun
Daim ilenç alıyorsun
Sana koymaz yamyam soyu