Osman Akçay Şiirleri - Şair Osman Akçay

Sadakat ikliminde, sönmeyen bir yıldızdır
Peygamber’in dostudur, demeyin o yalnızdır
Malını mülkünü hep, İslam yoluna serdi
Rabb’ine kul olarak, tek muradına erdi

Mağaranın içinde, "ikincinin ikisi"

Kimsesiz değilim fakat yalnızım
Yelin savurması tozu kaldırır
Gönlümde gezinen yok cancağızım
Kaybolan zamana can başkaldırır

Yeniden öremez ruhum kendini

Zihnimde yârim
Özlemimde memleketim
Kolumda saat sesi: tik tak

-Kim o?
-Ben şafak

Sevgidir saran
Her türden yaraları
Açık, kapalı

Kibirle hırstır

S özleri yurduma sevdadır ancak
A ğustosta gibi hepsi sımsıcak
K ardeşlik bağında açarak kucak
İ nsan gibi insan Sakin Karakaş

N akşeder şiire kendi tözünü

Güneş gökyüzünde saklanıyor
Hadi sen de kaç saklan benden
Gözlerim kapalı sayıyorum: Bir, iki, üç…
‘Önüm, arkam, sağım, solum sobe
Saklanmayan ebe’

Pespembe yağmur
Saçılırken toprağa
Yeni bir yaşam

Minik salkımlar
Belirir bir arada

Bir paradoks değil bu,
Hem bağlıyım hem özgürüm.
Yerçekimi çekerken beni,
Ruhum kanatlanır uçar.
Yaşamın ritmini duyarım,
Bazen yavaşlar bazen hızlanırım.

Salvatore
Ula bre
Fötrünün kenarına kuş pislemiş
Şansın açılır belki de
Yine bir yaz akşamında
Fötrüne kuş pislemişti de

mağaramdan çıktım
karanlığa bıraktım kendimi
kalp atışım
duracaktı az kaldı
düşüncelerim
evrenin ta kendisi oldu