Orhan Gülaçar Şiirleri - Şair Orhan Gülaçar

Gençliğimi geride bıraktığım yıllarımda
Yaşamın artık zor gecen yollarında ;

İmkansızı oldurmaya çalışmaktan,

Geçmiş anıların parçalarını toplamaktan ,

Ne paranın gücü ne unvanlar;
insanlık en çok kalpten vurulunca hayatı anlar ...
Bir annenin duasıyla güçlenen ruh
Vize duvarlarını da engelleri de yıkar.
Biz sahadaki uçan gövdeye değil,

İnsanoğlu ne garip,
Her şeyi kontrol ettiğini sanır,
Yaşamına tam hakim olduğunu düşünür,
Oysa nefessiz kalmaya biraz dirense,
Aceleyle bırakmak zorunda kalır.
Kalbi bedenden izin almadan atar.

Ve Şehidin töreni bitti .
Acıdan hızla uzaklaştı herkes !
Ve şimdi ;
Kaldı geride Aile ve çocuklar
Nereye giderse gitsinler ...
Yandın sen "Babam !"

İnsanlar kucak ,
Vicdanlar şefkat olmalıydı,
Huzurla yaşamalıydı her canlı !
Masum gözlerle bakan çocuklar,
Savaşların ortasında kaldı,
Kadınların sesi susturuldu,

İnsan doğduğunda
Göğüs kafesinde güzel şeylerle gelir "Dünyaya !"
Vicdan , merhamet , iyilik , sevgi gibi !..
İnsanlıktan nasibin varsa ;
Annen ya da baban'dandır .

Nerede paslanmış bir kalp görürsen
Oradan AŞK geçmiştir .

İçimize aldığımız bazı duyguları ,
Kendimiz seçebiliriz,
Kendimiz çıkarabiliriz ama

"Bu hep devam edecek mi Oğlum ne kadar sürecek böyle ?
- inşallah iyileşeceksin geçecek Anne !"


Bana en derin iz bırakan duygumun ne olduğunu sorsalardı "Annem ’derdim !"

Akışın önünü tıkayıp
Akışına bıraktık denmez.
Yaklaşım kapı değildir, kapıya yürüyüştür.
Niyet sözden önce gelir.
Mikrofon önlerindeydi, niyet yoktu.
Milyonların beklediği tek cümleyi

İnsanın güzelliği insana yaklaştırır !
Ama hayatın ve tabiatın güzelliği ;
Minnet duygusuyla birlikte "Allah'a!"