Ve Şehidin töreni bitti .
Acıdan hızla uzaklaştı herkes !
Ve şimdi ;
Kaldı geride Aile ve çocuklar
Nereye giderse gitsinler ...
Yandın sen "Babam !"
İnsanlar kucak ,
Vicdanlar şefkat olmalıydı,
Huzurla yaşamalıydı her canlı !
Masum gözlerle bakan çocuklar,
Savaşların ortasında kaldı,
Kadınların sesi susturuldu,
İnsan doğduğunda
Göğüs kafesinde güzel şeylerle gelir "Dünyaya !"
Vicdan , merhamet , iyilik , sevgi gibi !..
İnsanlıktan nasibin varsa ;
Annen ya da baban'dandır .
Sevdiğin gittiğinde,
Hayattan yoksun ,
Olmuyor dokunuşları ve eli.
Fiziksel varlığın yokluğunda bile ,
Kalıyor ruhunda güzel günlerin izleri .
Gözlerine bakınca derin derin
" Denizdir !" , kadının gözleri !
Neyi düşünüp ne sakladığını
Yüreğine girmeden asla bilemezsiniz .."
Enkazın altında,
İçten gelen zayıf bir ses,
Bu bekleyişin sonucunda,
Kalbine umutlu şeyler söylüyorsa...
Umutla bekle canım
En umutsuz anımda
Gökyüzünün yağmurları altında ,
Yüreğimin derin sessizliğini bozan
Dumanı tüten evlerin üzerinden uçan ,
Kanatları umut diye çarpan ,
Evsiz yurtsuz korunaksız ,
Güzel umutlar;
Ancak zor günlerin geçeceğine
Kendimizi inandırdıktan sonra hayal edilebilir.
Ama gerçekten geçecek mi kim bilir ?
Bize bahşedilen hayatımızdan
Yorulduk mu?
Çocukken büyüdüğümüz evin yolunda mı kırdık yoksa testiyi ?
Her şeyden çok ,
Umuttan az mı verdiler?
Yüzeysellik içinde yaşayıp
Bunca gürültü yapanların arasında,
Nasıl bir huzursun ki;
Denizi ve gökyüzünü gösterip
Sabır veriyorsun bana...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!