Yanaklarımı, avuçlarına al,
Bak gözlerimin içine;
Uzun uzun, aşkla.
Aşkın aksın, gözlerinden, gözlerime.
Islak ıslak öp beni,
Sevgini fısılda kulağıma,
Tenini koklarken,
Güneş zaptediyor gözlerini
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren
Devamını Oku
Kar çiçeklerine belenmiş
Balarılarıyla
Döşeğin kara kışta
Bu tahtaboşa seren




İnsan kaybedince anlıyor, elindekinin kıymetini, her şey için geç olduğunda, yapacak bir şeyin kalmadığında, ancak iki satır, gözlerinden kağıda akan...
Teşekkürler...
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta