Onur Ay Şiirleri - Şair Onur Ay

Sabahın 6’sı, kalemimin gölgesi düşmüş yine
dudak uçlarına,
cebimde biriktirdiğim kuş kanatları,
uyku gibi , su gibi süzülüyor nefesime doğru.
Bitmiş bir masal gibiyim bazen,
yağmuru hatırlıyorum halbuki,

Gecenin yoksun bakışlı kayboluşlarından çıkan huzurun demine vuruyorum kendimi, gökkuşağı ile yağmur arasında kaldım yüreğime doğru yutkundum bir an , kumların arasına süzüldüm gün batıyordu, bulutlara küfrettim , dağın uçuruma bakan noktasındayım şimdi… Şelalenin akışıyla seyrediyorum artık kendimi… Neydi beni oradan atan neydi benim huzurumda kaybolan… Neydi şiirime meydan okuyan…

Rüzgarı dinle,
Sensin içinde varolan…
İz bırakan,
Ama asla kaybolmayan.
Sessizleş biraz,
Uyumadan,

Sessizliğin sonuna ekliyorum
yarım kalmış düşlerimi.
Parmak uçlarım kanıyor yazmaktan ,
belli ki yine bir savaşın kalıntısıyım.
Kılıç çiçeğini görüyorum,
dimdik ayakta o da.

Gözlerimin gördüğü en uzun yerde bitiyor, karanlıktan salınmış gölgelerin hazin sessizliği. Başladığı yerde sönüyor rüzgârın uğultu kokan nefesi. Yağmurlara baş kaldırdım artık
gökkuşağını göstermesinler diye. Bulutların arasından ölüdenize sıyrılıyorum yine, benim ben diyecekken, yıldızların akşam hüzmesine kapılmış, mavi duvarına vuruyorum kendimi.

Sisin ortasındayım
Bulutların kavurucu sıcaklarını saklıyorum hala
Uçurumun kıyısında denizin tuzunu çekiyorum içime,
menekşelerime üzülüyorum,
erken soldular yine,
Kulübemin camı da çatladı zaten,

Siz hiç…
Böyle başlar bazı yazılar.
Sonra bir yerde yutkunursunuz.
Çünkü söyleyeceğiniz şey, aslında “o” değildir.
O sabah, gün ağırırken girdiğim denizin suyu hiç işlemedi iliklerime.
Belki de deniz soğuk değildi;

Bir adım kaldı sanırsın,
oysa en uzun yol,
vazgeçmediğin son nefestir.
Gece sana,
“Artık bitti,” diye eğilir.
Sabah ise konuşmaz;

Soluk bir sessizlik gibiyim,
Günebakanların çığlığıyım bazen.
Hiç umulmadık anların kendisiyim,
Bir kapının ardında unutulmuş
eski bir anahtarım belki.
Kimi zaman göğe küsmüş bir bulut,

Bazen basit olmalı herşey
Canhavli ile düşünmeyi bırakmak gerek,
kaybolan mucizelere inanmalıyız belki,
geceyi yıldızlara emanet etmeliyiz ara sıra
O ruhu dinlemeliyiz biliyorum, hani içimiz de olanı
Sonbaharı duymalıyız