Önder Özkaran Şiirleri - Şair Önder Özkaran

Erkeğin süsüdür, burulur bıyıklar
Kiminde dik, kiminde batık kayıklar

Gürdür bazısı, dikenli çalı gibi…
Uçsuz bucaksız tarlada ovalıklar

Ayak basılmadık bir yerim yok...
Atlar koşuyor doludizgin içimde,
Ne ot bitiyor ne çiçek kokuyor!
Sakallarım, bembeyaz toz içinde

.................................................

Bana sensizlik yaraşır geceleri
İki büklüm, duvar diplerinde!
Sevdanındır adamı gitmeler,
Giderler öylece, nasıl geldilerse.

.................................................

Ağla, ağla ki...
Bu yağmur,
Bir gün dinsin!
Hasrete, yokluğa;
Kendine, bana ağla
................................

Ben seni çocukluğumda tanıdım.
Daha açmamıştı içimde fesleğenler
Ve ben seni hiç tanımazdım
Şiirler, peşime düşmezden evvel!

...................................................

Şu ölmüş virane şehir…
Duvarlarında izi tarihin
Ey susuz akan nehir!
Konuş yok mu dilin?

....................................

Duyuyorum!
Kulaklarımda, sensizlik kalmış!
Öpüyorum, eşikte gölgeni,
Bir buselik hatıran kalmış.

Gömülmüş, ne için içime

Geçmiş günlerdir hüzünlendiren
Her an dalar çıkarız aslında
Çehreyi ansızın değiştiren
Acı ki… Tekerrür ’lük faslında!

............................................

EHEMMİYETSİZİM

Ben şimdi sessizlikten, buz gibi eriyen biriyim
Sanki gece olmuş, ışıksız yolların zifiriyim
Patlıyor, başımda sanki havan topları bu cenkte
Başından vurulan bir erin talihsiz miğferiyim

Bir yanı kanar, içimdeki çocuğun
Ürperir ruhum, geceler anne!
Adı, gün gibi karşımda yokluğun
Dikilir önüme, geceler anne!