Hiç kimsem olmadı benim;
Ne gece yarısı kapımı çalan bir dost,
Ne kalbimin enkazında
Bir ışık arayan vefalı bir sevgili…
Yıllarca yürüdüm
İçimde ölü şehirler taşıyarak.
Her sokağında bir hatıra,
Her köşesinde yenilmiş bir umut vardı.
Tam hayatın uçurumuna yaklaşmıştım;
İşte o anda sen çıktın karşıma.
Sonra bir bakışın değdi bana;
Ne söyledin, ne de bir şey sordun.
Fakat ben o bakışta,
Kaybettiğim bütün yolları buldum,
Kendime çıkan bütün kapıları gördüm
Şimdi geçmişin bütün acıları
Birer secde taşı gibi önümde.
Ve ben seni severken anlıyorum:
Bazı insanlar hayatımıza
Ömür olmak için değil,
Ömrümüzün anlamını hatırlatmak için gelir.
Kayıt Tarihi : 23.09.2026 21:19:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
20260923 Denizli




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!