USANDIM ARTIK...
Bir yaprak olmaya bıktım
Esen rüzgarlara usandım artık,
Pervasızca kuru yaprak misali
Savrulmaya yoruldum artık.
USANDIM
Yapmacık gülüşler,fecri bakışlar
Ara sıra tehdidine usandım,
Bumu aşkın sonu sevdnın sonu
Yapmacık sözlerine usndım.
Aldandım gülüşe yalan sözlere
Aldandım sahte bakan gözlere
iki derken yirmi olan yüzlere
Laylomlu havalar beni maf etti
Hep böyle biten sonlara usandım.
USANDIM
(Yahya Kemal Tarzı – Aruz Uygulaması)
mefûlü / mefâilün / mefâilün / feûlün
Soğuk yüzler içinde donup kaldım, usandım;
USANDIM
Hani sibirya sovukturya
Lelinin heykelinin yüzüde sovuktur.
Lelinin heykelinin yüzü gibi
sovuk yüzlerden usandım.
Gel diyecekmisin bana Üsmüdar
Yoksa tanımaıyacakmısın
Uzatığım elleri tutmayacakmısın.
Sen yine tozlu yolardamasın
Saçına kırmızı güler takıp
Çocuklarla oynuyormusn.
ÜSTADA ARZUHAL
Ey, bemim üstadım, aşık sivasi
Ustayı bilmeyen, çıraklar varmış
Usanıp, yorulup, biten hevesi
Yol da, yoldaşını, satanlar varmış
USTAM
Her doğruyu deyip,dile yazamam
Yazıp bu delidir, dedirtmem ustam
Garip bir çırakım, hadim aşamam
Kendimi aleme,güldürtmem ustam.
USTAM
Her doğruyu deyip,dile yazamam
Yazıp bu delidir, dedirtmem ustam
Garip bir çırakım, hadim aşamam
Kendimi aleme,güldürtmem ustam.
Usta ne çırak ne
Önce insan olmak gerek.
Bir birinden üstünlük ne
Bilki insan olmak gerek.
Önce işine bakasın
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!