Ölümü Yazdım Şiiri - Seyrani Göl

Ölümü yazdım göğün sonuna,
Kuşların kanadına yalnızlığı bıraktım.
Sildim o puslu camlardan adımı,
Kendi yüzümden bile uzak kaldım.

Bir kuş geçti içimin yıkıntısından,
Kanatlarında yağmurlu bir sonbahar.
Ne gittiği yer belliydi ne döneceği,
Biraz benden aldı, biraz kendinden bıraktı.

Bir gölge bıraktım ömrümün yarınına,
Gecenin o en koyu karanlığında.
Zaman, avuçlarımda dağılan bir küldü,
Her hatıra biraz daha içime düştü.

Akrep yelkovana bir daha kavuşmadı,
O susan saatlerin çıkmazında.
Bir ömür geçti gözlerimin önünden,
Hiçbir sabah beni yeniden başlatmadı.

Sonra aynalara baktım uzun uzun,
Yüzümde tanımadığım yıllar vardı.
İnsan bazen kendine bile yabancı,
Bazen en derin uçurum kendi içindeydi.

Ve anladım:
Her gidiş bir yolun bitmesi değil,
Gölgeler de büyür insan sustukça.
Bazı vedalar daha söylenmeden
Bir ömrün içine gömülür.

Ölümü yazdım göğün sonuna,
Belki bir gün okur diye kaybolanlar.
Oysa gök sustu, camlar buğulandı;
Benim yerime konuştu bütün yarım kalanlar.
S.GÖL