Kırgın ve yaralı yüreğimin önüne,
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
Devamını Oku
Bir kapı açtın zannettim.
İnanmayı, güvenmeyi istedim.
Araladığım kapıdan sızan ışığın;
Ufacık bir rüzgarla sönecek
Mum ışığı olacağını nerden bilirdim.
bir gün çiçeklerde ölür elbet, siz kendinize çiçek insanlar bulun:) tabi aramakla bulunamayacağı da kesin:) bu dizelerde ki insan o kadar ihanete uğramış ki artık güven sözcüğüne lugatında yer vermiyor gibi, hisleri öylesie hor görülmüş ki hissetmeyi artık istemiyor gibi ve sanki sevmiş ama sevilmemiş aynı kendisine yazan bu şair gibi
Bu şiir ile ilgili 1 tane yorum bulunmakta