Gençliktir,çocukluktur,tanımaz hiç birini,
ruhu yorgun bedenden alırda gider gülüm.
Ne sevdayı bilir o,nede insanı tanır,
bir gecenin vaktinde ansızın gelir ölüm.
Bazen uyku olur da,süzülür kirpiklerden.
Bazen de kabus olur,silinmez yüreklerden.
Hayatta ben en çok babamı sevdim
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim
Devamını Oku
Karaçalılar gibi yardan bitme bir çocuk
Çarpık bacaklarıyla -ha düştü, ha düşecek-
Nasıl koşarsa ardından bir devin
O çapkın babamı ben öyle sevdim




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta