Ölmeden.. Şiiri - Mazlum Aydemirr

Ölmeden uyanmalı insan... Kendinden kaybetmeden hemen önce.. Titreyip kendine dönmeli... Kendinden koparıp vermeden düşünmeli insan. Kim için? Ne için? Parça parça milim milim harcamaden ömrünü... Hangi toprağa serpmeden düşünmeli tohumu... Yeşerecek olan ne götürecek senden... Ölmeden uyanmalısın... Karşına çıkacak, iki yüzlü cellatlar.. Görmelisin sırtından hançerler yemeden.. Kevgire dönmeden hemen önce... Sezmelisin... "Onalar seni ısırmadan sen onları yemelisin".. Ölmeden uyanmalısın.. Kim vardı yanında, karanlığın kapladığı gecende.. Takılıp düştüğünde, tutacak diye beklediğin eller nerede? O eller yerine tekmelerle selam vermediler mi.. Uyan... Ölmeden hemen önce uyan... Düşün ölmeden hemen önce... Dinle kendini.. Kimse sana sen gibi olmayacak.. Sende olan senindir. Senindir sende olan.. Övecek olan da sensin sana.. Sövecek olanda... Dizlerini dövmeden.. Sen senden gitmeden.. Zamanın varken... Ölmeden uyanmalısın..