Oktay Avcu Şiirleri - Şair Oktay Avcu

En çok ben ıslanırım güneşte
Ve siz yağmurda alışmışsınız ıslanmaya
Hep aynı
Ben güneşte üşürüm
Güneş sokağındadır evim
Yorganım güneş

Tek kişilik barakamda
Arkadaşım emel de gelmişken
Şimdi şu soğuğu ısıtacağım
İşte bütün giysilerim
Kaloriferde yok soba da
Odanın orta yerine yığıp

Uykumda bir deli var
Beni gülmekten çatlatıyor
Bazen de uykumu kaçırıyor
Anlayamadım ne değildir
Bazen güzel
Bazen çirkin bir şey

Denizi görmek istiyorsun
Perdeni kaldırdığında
Pencerende
Camının arkasında
Gökyüzünü de
Yıldızların her akşam kapına yaslanışını

Kulaç at
Dalgalar balık zannetsin
Gıdıklansın
Sonra fırlatsın
Yüz metre göğün yüzüne
Düştüğünde parçaların

Ben küçücük bir çocuk olsam
Büyüsem
Büyüsem
Büyüsem
Ellerim kin
Yüreğim kin

Güneşi kendine döndür üşüyorsan
Güneşi kendine döndüremiyorsan üşüdüğünde
Bu defa sen dönmeyi dene güneşe

Yasağın duvarlarına yaslanıp
Kopartıyoruz en keskin köşesinden
Kırıyoruz
Canımız da acıyor
Kanıyoruz
Duvarlar da olmasa

arada bir
Çatacaksın kaderine
Yapışınca yakasına hayatın
Hesap soracaksın
yırtarak bağrını
böğrüne böğrüne

Sana mezarcı desem
Bana bir ölüm yazarmısın
Kazarmısın en derininden
Binerken ölümün trenine
Acılar kalsın dermisin
Sana desem