Bir akşam
Bir kucak özgürlük alsaydım evime giderken
Caddeleri tepikleyerek
Ve karıma gösterseydim sevincimi
Bir de özgürlük türküsü tuttursaydım dudaklarıma
Bu karanlıkta da bu gider ancak
Senle toplasak diyorum bulutlardan yağmurları
Gözyaşlarımızı topladığı gibi denizin
Sonra boşaltsak çöllere
Yem yeşil bir dünya yaratsak
Yeniden
Ve fazladan
Bir tenezzül edip ağlamadın da
Yalancıktan da olsa
Ne kadar doğru yüreğin varmış
Ne kadar kıymetliymiş
Ne kadar önemliymiş sen
Bu kadar sevdiğini bilseydim kendini
Nasıl açardı kar çiçekleri
Nasıl açardı unuttum
Kardelen diyorlar
Biz kar çiçeği diyelim dilimizce
Unuttum nasıl açardı
Nasıl açardı beyaz ve pembe
Beynim mayın tarlasıdır
Her yanlış adımda patlar
Korkuturum birilerini
Ben bile ürperirim
Bazen tanıyamam kendimi
Bedenime sarılmış kamyonlar dolusu bombalar taşırım
Ne yapmalıyım ki bir şeye benzeyeyim
Şu kamburum olmasın
Kaygılarım
Korkularım ve acılarım
Yalnızlığım olmasın
Biliyorum gülmesini öğrenmeliyim
Senin için
Ölmeye de hazırım
Öldürmeye de
Ama sen kimsin
Önce sen nesin
Sen diye biri yok yaşantımda
Sen uyurken
Seni öptüm
Fark ettin mi öptüğümü doyasıya
Bildin mi rüyalarım da sana sarıldığımı
Nasıl sarıldığımı
Nasıl seviyorum seni
Yaşamak için gelseydim dünyaya
Şüphesiz yaşardım
Dünya benle var değil
Yaşamak isteyenler
Yaşayanlar
Yaşamayı sevenler yeter
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!