O Tiryakilik Şiiri - Ali Fırat Dicle

Gırtlağımıza kadar batan bu dumanda
Hangi izmarit temizleyebilir ki günahlarımızı?
Biz ki aynı kül tablasında söndürdük
Göz göze gelmeye korktuğumuz yarınlarımızı.

Kibritin çakıldığı o ilk andı kandırmaca,
Ateşi bizdik, yanan ise zaman.
Şimdi parmaklarımızın arasında sararan
Sadece tütün değil,
Ömrümüzden çekip aldığımız o son duman.

Ciğerlerimize katran gibi çöktü yalnızlık,
Ne zaman "biz" desek, harfleri öksürdü geceler.
Sırf dudak alışkanlığı kalsın diye dilimizde,
Ziyan ettik taze baharları,
Ceplerimizde kırıntısı kaldı geçmişin.

Şimdi zehir saçan bu son pakette,
Dudaklarının izi var kâğıda geçen.
İçimize çektiğimiz aşk değil artık,
Bizi yavaş yavaş öldüren,
Ama bırakmaya da kıyamadığımız
O tiryakilik...

08.10.1999