Karanlığın İçtihadı Şiiri - Ali Fırat Dicle

KARANLIĞIN İÇTİHADI

Göz bebeklerime yürüyen bir mefta,
Ne mezarı belli
Ne yasını tutan.
Göğsümde taştan bir nabız,
Tabutsuz gömülmüş ölüm

Mahkemenin bakmadığı suçlardan
Yargıladım kendimi.
İçimin haritasını yaktım
Her yasadışı gecede.
Karanlığın verdiği sahte pasaport
Son sürgündüm ismimi saklayan

Sarılan ölü yanlarımız
Ten yerine dokundum
Çürüyen bir yalnızlığa.
Yeni bir organ gibi
Büyüdü içimde.
Sonra ikinci bir gece
Yerleşti karanlığıma.
Çıkardığı her ses
Biraz daha yaraladı zamanı

Duvara çarpan bir saat,
Tozlanan ilk ayna,
Kendimin bile uğramadığı
En karanlık oda...
Orada yaşadım ruhuma misafir,
Orada öğrendim
Kendi bedeninde
Nasıl sürgün kaldığını.
Geriye yürüyen bir beden,
Nefes alan bir harabe,
Adını taşıyan
Boş bir yankıydım.
Artık karanlık değil gece.
Gece,
İçinde taşıdığın
Hiçbir sabahın diriltemeyeceği
Tanrısız bir mezar.

17.06.2001