O Sokak Şiiri - Onur Teryakioğlu

Zaman zaman giderim, o eski sokağa ben,
Kaldırımda dururum, kökü toprağa giden.
Her şey eskisi gibi, aynı perde ve ışık,
Saksıda sardunyalar, kapı yine aralık.
Sen içerde oturmuş, masaya eğilmişsin,
Küçük kahramanlara, bir pelerin dikmişsin.
Parmağında boya var, saçında bir tel iplik,
Dudağında bir türkü, ellerinde incelik.
Bir kahraman bitince, kaldırıp da bakarsın,
Pencereden geçeni, görünce el sallarsın.
Ben o geçen olurum, ben el sallarım sana,
Şimdi kapı açılır, şimdi seslenir bana.
Sonra bir çocuk geçer, bir korna uzun çalar,
Perde kımıldamaz hiç, rüzgâr kapıyı yalar.
Biliyorum, içerde, ne sen varsın ne masa,
Kendimi aldatmasam, nasıl dururum yasa?