Hani o bir lokmayı bölüşen asil millet?
Gönüller saraydı da, sevgiye yoktu mühlet.
Şimdi bencil bir hırsın elinde kaldı şefkat,
Nankörlüğün gölgesi çökmüş canlar üstüne.
Komşunun aç hâlinden sızlardı yüreklerimiz,
Tarihin bağrına sığmaz, taşarız biz çağlardan,
Kükremiş aslan gibi geçtik çetin yollardan.
Korku nedir bilmedik, ne kurttan ne borandan,
Gök kubbeyi sarsan bir nidadır Türk'ün adı!
Yedi düvel bir olsa, eğilmez hiç başımız,
Sokaktaki lambalar bana bakıp sönüyor,
Caddede yürüyenler hep aynı şeyi söylüyor.
Herkes bir maske takmış, yüzleri bana dönük,
İçimde bir saat var, tersine doğru dönüyor.
Biliyorum, radyodaki şarkı beni anlatıyor.
Tavan aşağı iniyor, taban yukarı çıkıyor,
Duvarlar kireç değil, hepsi beni okuyor.
Sokaktaki o adam adımı nereden bildi?
Ceketinin düğmesi gözüme dik dik bakıyor,
Bütün şehir bir olmuş, arkamdan iş çeviriyor.
Yandım da kül oldum sevda közünde,
Hükmün mühürlendi iki gözümde.
Bir damla vefa yokmuş sözünde,
Tutunacak bir dal kalmadı elde.
Bırakma ömrümü bu meçhul selde,
Yüzümde sönmüş bir kandil gibi,
Zaman, gülüşümü alıp götürdü.
Dudaklarım mühür, kalbim suskun,
Bir ömrün sessizliğine gömüldü.
Ey unuttuğum tebessüm, dön bana!
Gece iner, susar dünya, fısıldar içim,
Yaralarım kanar yeniden, gizli suçum, biçim.
Her yıldız bir hatıra, yitirdiğim iz,
Karanlıkla yüzleşir, geçmişimdeki biz.
Kalbimden yükselir pişmanlık dumanı,
Yirmi yaşındayım, gençlik baharı,
Ama ruhum sanki altmış yaşında.
İçimde dinmeyen hüznün rüzgarı,
Esiyor ömrümün daha başında.
Bedenim genç ama kalbim ihtiyar,
Yüzler maske, sesler yankı,
Bir sahnedeyiz — perde açık ama yürekler kapalı.
Gülüşler kiralık, dokunuşlar dekor,
Her söz bir replik, her bakış bir rol.
Kimse kendisi değil, herkes bir yalanın kuklası.
Ben mi yabancıyım bu oyuna,
Yedi tepeden bakar, dünyaya göz kırparsan,
Mavi bir rüya başlar Boğaz’a yaklaşırsan.
Kız Kulesi bir gelin, dalgalarla yarışan,
Tarihin kalbi çarpar, canım İstanbul’unda.
Sultanahmet önünde güvercinler uçuşur,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!