O, Sen Ve Dolunay Şiiri - Sibel Ceg

O, kirpikleriyle her gece
yeniden atarken ayın dikişlerini
görmez kimsecikler yüzünden düşen parçanın
senin gülümsemen olduğunu
parmaklarının cesareti yok yerden kaldırmaya
ışık yetersiz, suçlu dolunay
işte dünya
itiraz etse sonuç alınmaz gerekçelerle
böyle alıyor elinden vermediklerini.

kolay değil
en çok aya bakarken zor
gelenekle savaşını kaybetmiş tutkuyu
gülücük izlerinde tutmak.

ay örtüsüne büründüğünde
yıldızlar harf harf
dökülecek semaya saçlarının ucundan
kelimeler dağılacak geceye hoyratça biraz
kurgusunun güçlü nefesinde girecekler hizaya
ve kavuşmanın alfabesiyle yazılacak masal
karanlığın pürüzsüz teninde
o, sen ve dolunay.

avuçları açık
ürkek çizgiler bırakıyor
noktası sen olan cümlelerin altına
dağların kem gözüne yıldızları bastırıyor elleriyle
kadim bir sırra gebe kalıyor karanlık
aynalar mahcup, çözemiyor hiçbiri
nasıl kaybolur bir gecede
eldeki nasır, yüzdeki çizgi.

güneş, omuzlarından sıyırıp geceyi
sabahın mahrem parıltısına örterken eteklerini
ayın gölgesinde açık bulacaklar onun sağ elini
tutmak için, kayan bir yıldızın dileğini düşen.

daha kolay olacak sol elini bulmaları
kendine gelmiş bir rüyanın soğuk gerçeğinde
devam ederken bulacaklar bulaşığa kaldığı yerden.

güneş omuzlarından sıyırıp geceyi
sabahın mahrem parıltısına örterken eteklerini
yaşanmamış bir ömrün başında bulacaklar seni
payına düşen kavuşmaları tutkuya
tutkuyla büyüttüğü sevdaları kadere
şiirlere gömdüğü ihtimalleri mahşere
kaptırmış bir ömrün başında.