Bay Talihsiz Şiiri - Sibel Ceg

Ölü toprak yığılmış gözler gördüm
Kalpten gelen kuraklıkla beslenen
Sadakatsizlikten nasibini almış bir erkeğin gözleriydi
Ve kalbini gördüm
Kalp değildi artık
İhanetin ördüğü zindandı
Bakarken gördüm hep uzaklara
Bay talihsiz dedim adına.

Aşk diye başlamıştı çıktığı yola
Aşkla süreceğine inanarak
Hayat öyle değildi bilemedi
İhanetin ölüme çalan rengini görmek varmış nasibinde
Bilemedi kimsenin kalbindeki sadakat
Bir başkasına erişmezdi
Sevdiği de bilirdi ihaneti
İhanetten zindan örmeyi
Atmayı anahtarını dipsiz kuyuya
Bilemedi anahtarı bay talihsiz, bulamadı.

Her gün umutla baktı ihanet zindanının penceresinden
Ne zaman bulutlara karışmak için havalansa
Bir parça iman iki minik el yapıştı kanatlarına
İntikam ile imtihanın terazisi
Çökertmişti ince omuzlarını
Ah o saçındaki aklar bay talihsiz
Kaç aşıkta böyle ihanetin rengiydi
Nasıl bir vefasıza düşmüştü
Yüreğinin Yusuf tarafı...

Ama biliriz ki kuyudan çıkılır
Zindandan da çıkılır
Gözlerdeki ölü topraktan çıkılır mı bay talihsiz
Yeşerir mi o toprağa düşmüş olan
Bildin mi
Herkes birinin ölü toprağında gömülü
Ve hayat
Gerçekten tuhaf.