O'na Şiiri - Kadir Orakçı

Sene beş yüz yetmiş bir, Rebiul- evvel ayı
Çöle bir güneş doğdu, aydınlattı dünyayı

Amine’nin evinden saçıldı misk- amber
Hem yetimdi hem öksüz şanı yüce peygamber.

Aldı büyüttü onu, dede Abdülmuttalib
Dedesi ölünce de amcası Ebu Talip

Develer yüklendi, kalktı Şam kafilesi,
Onu güneşten korur buluttan şemsiyesi.

Damda bekleyen rahip geleceğini bilmiş,
Amcasına söyledi, “ bu çocuk bir seçilmiş”

Dağlar ona düz ova, gökler ona zemindi
İnsanların içinde Muhammedül Emindi.

Yeryüzünün talihli en müstesna kadını,
Risalet sahibinden aldı Kübra adını.

Kureyş cehaletinde zirveyi yaşıyordu,
Kainatın sultanı vahye yaklaşıyordu.

Cebrail mağarada peygambere göründü,
Nübüvvetin sahibi örtülere büründü.

İlk emir: “ İkra bismi rabbikellezi halak “
Kureyşte gözler kördür, Kureyşte sağır kulak.

Onu teselli eden büyük Hatice oldu,
İnandı iman etti; o hem elçi hem kuldu.

Halkı tebliğ ettikçe Kureyşi korku sardı
Çünkü onlar putları yapıp satıyorlardı.

İnerken göklerden vahiyler ayet ayet
Hak dininin temeli atılmıştı nihayet.

Muhasara altında geçti günler geceler
Müslüman olanlara zulümler işkenceler.

İşkembeler koydular o mübarek sırtına
Yine merhamet etti hiç bakmadı ardına.

Sen rahmet pınarıydın, hiç beddua etmedin.
Hamza şehit oldu da yinede kin gütmedin.

Sen emretsen yeterdi; helak olacaklardı,
Belki çocuklarından iman edecek vardı.

Sen ki yarım hurmayı üç günde yiyen Nebi!
Ey secdeye kapanıp ümmetim diyen Nebi! ...

Ey Allah’ın Rasülü bugünler dünden beter,
Ne Ebu Lehep ölür, ne Ebu Cehil biter.

Sensin tek kurtarıcı, sensin aleme rahmet!
Allahumme salli ala seyyidine Muhammed! ...

Kadir ORAKCI