Biz de her gün ölüyoruz ama
Her cehenneme rağmen şiirler okuyabiliyoruz
Şiirde kalabiliyoruz
Kırık tellere sahip yüreklerin tınısında
Her tele eksik ve kopuk bakışlar yüklüyoruz
Her telden biraz daha eksiliyoruz
Söyledikçe içimizi paslı kulaklara döküyoruz
Delik torbalara, inanmadığımız türden umutlar koyuyoruz Belki de göremeyecek gözlerde
Yangınlar bekletiyoruz
Biz bile bilmezken
Ama yine de şiirler söylüyoruz
Biraz daha mum ışığı olabilelim diye
Belki akşamdan kalan düşüncelerimizi
Sıkılmış limonlarla unutmaya çalışıyoruz
Belki anne elini hatırlatan sofralarda
Kahvaltıya büyük hazırlıklar yapıyoruz
Her taze ekmeğe taze bir sayfa mı açıyorduk
Nostaljimize bile eskimiş mi kalıyorduk
Geç çalışan, çoğu zaman dönmeyen bir bant gibi
Soluk dantel perdelere iyi bakışlar atıyorduk
Bizi mavimsi dünyadan biraz da gizlediği için
Ama yine de biz iyi bakıyorduk yarına
O bize iyi bakmasa bile
Kayıt Tarihi : 20.11.2026 14:14:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!