NUTKUMUZ TUTULUYOR
Kız, erkek demeden, çocuk demeden, bir küçücük yüreğin kaç yaşında olduğuna bakmadan vuruyorlar dünyanın ortasına.
Bir çocuğun kanı düşüyor toprağa, bir annenin çığlığı bölüyor geceyi, bir babanın gözlerinde bütün dünya yıkılıyor.
Ve biz ekranların karşısında, ellerimiz yumruk, yüreğimiz paramparça, nutkumuz tutuluyor.
İsrail'in zulmü karşısında insanlık susuyorsa, hangi dil anlatabilir artık vicdanı? Hangi söz örtebilir bir çocuğun gözlerini kapatan karanlığı?
Ey dünya! Çocukların mezarına hangi bayrağı dikersen dik, hangi nutku atarsan at, o toprağın altında insanlığın utancı yatıyor.
Bir gün soracak çocuklar: “Biz neden öldürüldük? Biz daha oyun oynayacaktık, bir uçurtma uçuracaktık, büyüyüp dünyayı sevecektik…”
Ve o gün, cevap veremeyen bütün diller, susup seyreden bütün gözler, zulme alkış tutan bütün eller insanlığın mahkemesinde başını öne eğecek.
Çünkü çocuk öldüren hiçbir güç büyüklük değildir. Çocukların kanıyla yazılan hiçbir zafer zafer değildir.
Bir çocuğun yaşama hakkından daha büyük bir dava yoktur!
Muhsin Yener
Muhsin YenerKayıt Tarihi : 19.11.2026 10:03:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!