İzmir’de doğdum, İzmir’de yaşıyorum. Şiir ve şarkı sözleri yazıyorum. Bazen kendi yaşadıklarım, bazen de bir başkasından duyduğum bir hikâye düşüyor dizelerime. Yazmaya çoğu zaman içime doğan ilk dizeyle başlıyorum. Şiir okumalarımı ve sözlerini yazdığım şarkıları Nurcan Bingöl Müzik kanalında paylaşıyorum.
EVLAT
Söz: Nurcan Bingöl
Evlat…
Canım yangını arşa değmiş,
Kalbimi en çok acıtanım…
Ben seni canıma karşılık sevdim,
Ben seni kimsesizliklerimde tuttum.
Hiç keşkem olmadın,
Hep iyikim oldun.
Hiç duraklarda beklemedim,
Nefes almaya bile durmadım.
Hep koştum…
Sen koşma, sen bekleme diye.
Ardına bakmadan yürü istedim,
Keşkelere kalmasın yarınların.
Kendi yorgunluğumu unuttum,
Senin yoluna düşmesin diye.
Kendimi hayatın önüne attım,
Sana değmesin diye dünyanın ağırlığı.
Fırtınalı denizlerden çıktım,
Senin kıyılarına varmasın diye tufanlar.
Ben ne tufanlar gördüm…
Beni yıkmaya çalışan her şeye dayandım da
Senin gözlerindeki şimşeklerle
Bana bakışına dayanamadım.
Sözlerin yıktı beni,
Kırıldığım yer öldürdü beni.
Bin kere kırıldım,
Bir kere öldüm.
Yarınlar bitti,
Nefesim bitti.
Sen içimde gidenleri görmedin,
Bendekiler çoktan yol aldı.
Ne bir ses duydun,
Ne bir veda…
Artık içimde cenazeler
Öyle büyük törenlerle kalkmıyor.
Evlat…
Ben sana ömrümden ömür verdim.
Sen benim içimde
Nelerin öldüğünü bilmedin.
Yine de…
Sana bedduam yok,
Sana çok büyük acım var.
Hayatın içindeki bütün yok oluşlara rağmen,
Sana rağmen…
Seni Allah’ın emaneti bilip
Önünde eğiliyorum.
EY İÇİMDEKİ İNSAN
Söz: Nurcan Bingöl
Dalmış türlü türlü hayallere,
Kadere gülme, ey içimdeki insan.
Bendeki hülyalara aldanıp,
Hayatla meşk eder durursun.
Saklı içinde binbir sevda,
Kimi düş olur, kimi yara.
Hepsini kendinden bilirsin,
Sana mı kalır sandın sevdalar?
İnsanın ışığını görüp,
Onu tanıdığını sanırsın.
Bir kulda kusursuzluk ararken,
Hakk’a değil, kula mı eğiliyorsun?
Yürüdüğün bu yolda,
Ayağının altındaki taş,
Suyla can bulan toprak,
Gölgesine sığındığın ağaç…
Ne bir yaprak senin hükmünde,
Ne gökte uçan kuşun kanadı.
Ey içimdeki insan,
Bir yanın sabır, bir yanın ateş.
En çetin savaş kendi içinde,
Sessizce sürer, kimse bilmez.
Ne elinde tuttuğun kalır,
Ne de üstüne bastığın toprak.
Bir nefeslik ömrün içinde,
Neyi kendine mülk sanıyorsun?
Ey içimdeki insan,
Bir gün bu yol da bitecek.
Ne sevdaların seninle gelecek,
Ne de dünya seninle gidecek.
Bir tek kendine sor o vakit:
Emanete sahip çıkabildin mi?
Bunca ömrün, bunca nefesin içinde,
İnsan-ı kâmil olabildin mi,
Ey içimdeki ham ervah?
Bu aşkın biletini sen kes,
bedelini benden isteme.
Kalbimi al;
ama benden “kal” dememi bekleme.
Şehirlere hazin sonlar çökmüş;
her sokak senden kalan
bir vedaya çıkıyor.
İçimde tarifsiz bir yangın var.
Kitaplar susuyor,
şiirler yarım kalıyor,
şarkılar sesini bulamıyor.
Hiçbir söz anlatamıyor
içimde büyüyen bu acıyı.
Sen hiç bilir misin
dünyanın insanın başına çökmesini?
Bir zamanlar altında huzur bulduğun göğün
bir gün üstüne kapanmasını…
Kararmış bulutların
omuzlarına çöküşünü,
nefes aldığın her yeri
karanlığa boğuşunu?
O günden beri gözlerim
uzaklara bakar kaldı.
İçim bir yol arıyor,
ayaklarım olduğum yerde.
Ne sana varabiliyorum
ne kendime dönebiliyorum.
İki elim iki yakanda kaldı;
tutmak için değil,
soramadığım hesabın ağırlığıyla.
Ahım sırtına kambur oldu, bilesin.
Ben sustukça büyüdü içimde,
sen duymadıkça
biraz daha ağırlaştı.
Ben sana
bütün yorgunluklarımın hesabını sormadım.
Hangi gece uykumu yitirdim,
hangi susuşunda içimden eksildim,
bir bir önüne dökmedim.
Ben yalnızca
“Gitme,” diyememenin
ızdırabını yaşıyorum.
Dilimde düğümlenen o söz
geç kaldı belki.
Sen kapıya vardığında
ben hâlâ içimde
sana açılacak bir yol arıyordum.
İnsan bazen sevdiğine
“Kal,” demeyi bile beceremiyor.
Gururundan değil;
sözünün karşılıksız kalmasından korkuyor.
Ben de sustum.
Sen o suskunluğu
gitmene izin sandın.
Oysa ben seni
sen gidesin diye sevmedim.
Ardına bakmadan çekip gidesin diye
ömrümden eksiltmedim kendimi.
Şimdi bu aşkın biletini sen kes.
Yol senin, son durak senin…
Kalbimi al;
içinde senden kalan ne varsa
senin olsun.
Ama benden
seni unutmayı bekleme.
Bir zamanlar evim bildiğim birini
hiç yaşamamışım gibi
nasıl silerim?
Sen gittin ya…
Gecemden ayımı,
gündüzümden güneşimi aldın.
Beni karanlıkların ortasında
kendimle baş başa bıraktın.
Eski ben nasıldım, bilmiyorum.
Bu hâlimi de hiç sevmedim be.
Şehirler sustu,
şarkılar yarım kaldı.
Ben hâlâ
“Gitme,” diyememenin
sızısıyla yaşıyorum.
Nurcan Bingöl
Gittin ya,
gecemden ayımı aldın,
gündüzümden güneşimi.
Ben karanlıklara düştüm be gülüm.
Ölüm bütün kasvetiyle üstüme sinmiş,
kokusu içime dağılmış.
Ruhum bedenimle Araf’ta kalmış şimdi.
Meğer zalimin zulmüymüş
yârim diye bağrıma bastığım.
Ruhunu satmış sevdiğim.
Bunu bildiğim gün bile
adını içimden yâr diye geçirdim.
Sevdamız iki ülke arasında kaybolmuş.
İkimiz de bakıyoruz
birbirimizi yitirdiğimiz yere.
Mektuplarım çoktan yola çıkmış,
varacakları adres bile belli değil.
Nefesimi tutuyorum da
saatli bir bomba gibi duruyor göğsümde.
Bir bıraksam,
ikimizden geriye ne kaldıysa
alıp götürecek sanki.
Seninle yaşadığımız şehrin üstüne
ölümün yası yağıyor.
Belki yağmurlar fırtınaya dönecek.
Burada her şey başka be gülüm.
Şimdi, en savunmasız hâlimde
üstüme gelenlere selam olsun,
kadere de, Azrail’e de.
Bir de arkama bakmadan
yürüyememenin acısı var.
Ah be gülüm,
ölüm en çok yaşayanlara gelir.
Kıyamet de en çok
vurgun yemişlerin içinde kopar.
Sessiz çığlıklar
evlerin duvarları arasında kalır.
O kıyametin zulmünü
bir tek sevdiğinin ihanetini yaşayan bilir.
Öldüm de
soğuk, puslu bir sabah
ezan sesine uyandım.
Göğsüm yine inip kalktı.
İçimde bir yer
öylece kaldı.
Sen hiç kefensiz ölüm bilir misin?
Selâsı okunmaz.
Yasını da gidenler tutar.
İlmek boynuna geçer de
insan hâlâ nefes alır.
İlmeği geçiren elin
sevdiğine ait olduğunu anladığımda
İşte o zaman can verdim
Korktuğumda
elimi ilk sana uzatırdım.
Şimdi avuçlarımda
sensizliğin nemi, soğuk hüznü.
Katilim de sen, sevdiğim de sen.
Kurşunum ihanet.
Mezarım bu dünyada yaşamak oldu. Be gülüm
Eskiden aklıma önce
ruhun bedenden ayrılışı gelirdi.
Sonra bir kefen,
bir de üstüne kapanan toprak.
Meğer ruh hâlâ bedendeyken de
yaşanırmış o gidiş.
İnsan her nefeste duyarmış
kanayan yerin acısını.
En acısı buymuş ya
Ben seni yaşarken sevdim.
Sen beni yaşarken öldürdün be gülüm.
İnsan en çok sevildiğini sandığı yerde küçülür,
en çok sevdikleri öldürür insanı.
En büyük yıkımlar
en yakın bildiklerinden gelir.
Çünkü insan
yabancının açtığı yaraya değil,
can bildiğinin sessizliğine kanar.
Bir söz değil yalnızca,
o sözü söyleyenin yeri yıkar içinde.
Bazen içinde bir orman yanar,
bir dağ yıkılır.
Acısı içinde yılları devirirsin.
Gözyaşların içine içine akar da
en yakınlarının merhametsizliği
köklerini kurutur.
Dışarıdan bakan
yalnızca sustuğunu sanır.
Oysa içinde
bir ömürlük gürültü kopar.
Kimse duymaz
yıkılan taşların sesini.
Unutma,
aynı toprakta kök saldığın,
güneşi, suyu bölüştüğün herkes
seninle aynı göğe uzanmaz.
Kimi zehirli bir sarmaşık gibi
sarar seni,
nefesini keser.
Önce gölgesinde dinlenirsin,
sonra güneşine hasret kalırsın.
Sarıldığın dalın
seni ayakta tuttuğunu sanırsın;
bir gün anlarsın,
tutunduğun şey
düşüşünü geciktirmiş yalnızca.
Kalakalırsın.
Beklediğin, umduğun bu değildir.
Ardına bakamazsın,
önüne bakamazsın.
Yıkılırsın.
Ne gidecek gücün vardır
ne de kalacak hâlin.
Bir yanın “bitti” der,
öteki yanın
hâlâ bir açıklama bekler.
Zordur…
Bildiklerini bilmediğini fark etmek
çok zordur.
İnsan en çok da
kendisine anlattığı hikâyeye inanır.
Görmediğini değil,
görüp de yakıştıramadığını
kabullenmek zordur.
Öyle herkese yaslama sırtını.
İnsan, arkasında kimsenin kalmadığını
düşene kadar göremez.
Vah ki düşene…
İşte o vakit
lal olur dilin,
âmâ olur gözlerin.
Gördüğünü görmezden gelir,
bildiğini içine gömersin.
Çünkü bazen susmak,
acıyı büyütmemek için
bulabildiğin tek çaredir.
Söylersen kırılır bir şeyler,
susarsan içinde.
İnsan bazen
hangisi daha çok yakar bilemez;
yalnızca sesini
kendi içine kapatır.
Ama bil ki
insan her sevdiğinden kolay vazgeçmez.
Bir ömür içinde yaşattıklarını
bir günde çıkaramaz gönlünden.
Bir adı silmekle bitmez her şey,
bir kapıyı kapatmakla susmaz hatıralar.
Bazen bir koku, bir şarkı,
eski bir söz
bütün yaraları yeniden konuşturur.
Bir gecede her şey değişir.
Doğrular, yanlışlar yer değiştirir.
Bir zamanlar can bildiklerin
şimdi gönlünün en uzak yerindedir.
İşte orada
derin bir suskunluk başlar.
İç çekişler…
Gururun önüne geçen gözyaşları…
İnsan bazen bir kere ağlar,
çok ağlar, çok…
Bir ömrün yasını
bir defa da tutar gibi.
Sonra susar.
Çünkü gözyaşının da
bir yere kadar dili vardır.
Sonrası, insanın
kendine bile anlatamadığı
bir sessizliğe döner.
Unutmaz…
Ama unutur.
Ne yaşadığını değil,
yaşadıklarının içinde bıraktığı acıyı.
Bir gün uyanır,
göğsündeki ağırlık eskisi kadar değildir.
Yara duruyordur belki,
ama her dokunuşta kanamaz.
İnsan bazen
acıyı taşımayı öğrenir.
Hayat bu ya…
Gün gelir,
ne söyleyecek bir söz kalır
ne de aralık bir kapı.
Beklemek de yorar,
umut etmek de.
Bir zamanlar döner diye
gözünü yoldan ayırmadığın
o yol, sonunda
sana yabancı olur.
Bazen kendi içinde öldürdüğün
insanların yasını tutarsın.
Öldüklerini bile bile,
gelmeyeceklerini bile bile…
Çünkü bazı vedalar
kapı önünde edilmez.
İnsan, birini içinde
yavaş yavaş uğurlar.
Her hatırada biraz daha
yer açar olmayışına.
Ve anlarsın:
İnsan en çok sevdiklerini öldürür.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!