Nurcan Bingöl 2 Şiirleri - Şair Nurcan B ...

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
0

TAKİPÇİ

İzmir’de doğdum, İzmir’de yaşıyorum. Şiir ve şarkı sözleri yazıyorum. Bazen kendi yaşadıklarım, bazen de bir başkasından duyduğum bir hikâye düşüyor dizelerime. Yazmaya çoğu zaman içime doğan ilk dizeyle başlıyorum. Şiir okumalarımı ve sözlerini yazdığım şarkıları Nurcan Bingöl Müzik kanalında paylaşıyorum.

Nurcan Bingöl 2

EVLAT Söz: Nurcan Bingöl Evlat… Canım yangını arşa değmiş, Kalbimi en çok acıtanım… Ben seni canıma karşılık sevdim, Ben seni kimsesizliklerimde tuttum. Hiç keşkem olmadın, Hep iyikim oldun. Hiç duraklarda beklemedim, Nefes almaya bile durmadım. Hep koştum… Sen koşma, sen bekleme diye. Ardına bakmadan yürü istedim, Keşkelere kalmasın yarınların. Kendi yorgunluğumu unuttum, Senin yoluna düşmesin diye. Kendimi hayatın önüne attım, Sana değmesin diye dünyanın ağırlığı. Fırtınalı denizlerden çıktım, Senin kıyılarına varmasın diye tufanlar. Ben ne tufanlar gördüm… Beni yıkmaya çalışan her şeye dayandım da Senin gözlerindeki şimşeklerle Bana bakışına dayanamadım. Sözlerin yıktı beni, Kırıldığım yer öldürdü beni. Bin kere kırıldım, Bir kere öldüm. Yarınlar bitti, Nefesim bitti. Sen içimde gidenleri görmedin, Bendekiler çoktan yol aldı. Ne bir ses duydun, Ne bir veda… Artık içimde cenazeler Öyle büyük törenlerle kalkmıyor. Evlat… Ben sana ömrümden ömür verdim. Sen benim içimde Nelerin öldüğünü bilmedin. Yine de… Sana bedduam yok, Sana çok büyük acım var. Hayatın içindeki bütün yok oluşlara rağmen, Sana rağmen… Seni Allah’ın emaneti bilip Önünde eğiliyorum.

Devamını Oku
Nurcan Bingöl 2

EY İÇİMDEKİ İNSAN Söz: Nurcan Bingöl Dalmış türlü türlü hayallere, Kadere gülme, ey içimdeki insan. Bendeki hülyalara aldanıp, Hayatla meşk eder durursun. Saklı içinde binbir sevda, Kimi düş olur, kimi yara. Hepsini kendinden bilirsin, Sana mı kalır sandın sevdalar? İnsanın ışığını görüp, Onu tanıdığını sanırsın. Bir kulda kusursuzluk ararken, Hakk’a değil, kula mı eğiliyorsun? Yürüdüğün bu yolda, Ayağının altındaki taş, Suyla can bulan toprak, Gölgesine sığındığın ağaç… Ne bir yaprak senin hükmünde, Ne gökte uçan kuşun kanadı. Ey içimdeki insan, Bir yanın sabır, bir yanın ateş. En çetin savaş kendi içinde, Sessizce sürer, kimse bilmez. Ne elinde tuttuğun kalır, Ne de üstüne bastığın toprak. Bir nefeslik ömrün içinde, Neyi kendine mülk sanıyorsun? Ey içimdeki insan, Bir gün bu yol da bitecek. Ne sevdaların seninle gelecek, Ne de dünya seninle gidecek. Bir tek kendine sor o vakit: Emanete sahip çıkabildin mi? Bunca ömrün, bunca nefesin içinde, İnsan-ı kâmil olabildin mi, Ey içimdeki ham ervah?

Devamını Oku
Nurcan Bingöl 2

Bu aşkın biletini sen kes, bedelini benden isteme. Kalbimi al; ama benden “kal” dememi bekleme. Şehirlere hazin sonlar çökmüş; her sokak senden kalan bir vedaya çıkıyor. İçimde tarifsiz bir yangın var. Kitaplar susuyor, şiirler yarım kalıyor, şarkılar sesini bulamıyor. Hiçbir söz anlatamıyor içimde büyüyen bu acıyı. Sen hiç bilir misin dünyanın insanın başına çökmesini? Bir zamanlar altında huzur bulduğun göğün bir gün üstüne kapanmasını… Kararmış bulutların omuzlarına çöküşünü, nefes aldığın her yeri karanlığa boğuşunu? O günden beri gözlerim uzaklara bakar kaldı. İçim bir yol arıyor, ayaklarım olduğum yerde. Ne sana varabiliyorum ne kendime dönebiliyorum. İki elim iki yakanda kaldı; tutmak için değil, soramadığım hesabın ağırlığıyla. Ahım sırtına kambur oldu, bilesin. Ben sustukça büyüdü içimde, sen duymadıkça biraz daha ağırlaştı. Ben sana bütün yorgunluklarımın hesabını sormadım. Hangi gece uykumu yitirdim, hangi susuşunda içimden eksildim, bir bir önüne dökmedim. Ben yalnızca “Gitme,” diyememenin ızdırabını yaşıyorum. Dilimde düğümlenen o söz geç kaldı belki. Sen kapıya vardığında ben hâlâ içimde sana açılacak bir yol arıyordum. İnsan bazen sevdiğine “Kal,” demeyi bile beceremiyor. Gururundan değil; sözünün karşılıksız kalmasından korkuyor. Ben de sustum. Sen o suskunluğu gitmene izin sandın. Oysa ben seni sen gidesin diye sevmedim. Ardına bakmadan çekip gidesin diye ömrümden eksiltmedim kendimi. Şimdi bu aşkın biletini sen kes. Yol senin, son durak senin… Kalbimi al; içinde senden kalan ne varsa senin olsun. Ama benden seni unutmayı bekleme. Bir zamanlar evim bildiğim birini hiç yaşamamışım gibi nasıl silerim? Sen gittin ya… Gecemden ayımı, gündüzümden güneşimi aldın. Beni karanlıkların ortasında kendimle baş başa bıraktın. Eski ben nasıldım, bilmiyorum. Bu hâlimi de hiç sevmedim be. Şehirler sustu, şarkılar yarım kaldı. Ben hâlâ “Gitme,” diyememenin sızısıyla yaşıyorum.

Devamını Oku
Nurcan Bingöl 2

Nurcan Bingöl Gittin ya, gecemden ayımı aldın, gündüzümden güneşimi. Ben karanlıklara düştüm be gülüm. Ölüm bütün kasvetiyle üstüme sinmiş, kokusu içime dağılmış. Ruhum bedenimle Araf’ta kalmış şimdi. Meğer zalimin zulmüymüş yârim diye bağrıma bastığım. Ruhunu satmış sevdiğim. Bunu bildiğim gün bile adını içimden yâr diye geçirdim. Sevdamız iki ülke arasında kaybolmuş. İkimiz de bakıyoruz birbirimizi yitirdiğimiz yere. Mektuplarım çoktan yola çıkmış, varacakları adres bile belli değil. Nefesimi tutuyorum da saatli bir bomba gibi duruyor göğsümde. Bir bıraksam, ikimizden geriye ne kaldıysa alıp götürecek sanki. Seninle yaşadığımız şehrin üstüne ölümün yası yağıyor. Belki yağmurlar fırtınaya dönecek. Burada her şey başka be gülüm. Şimdi, en savunmasız hâlimde üstüme gelenlere selam olsun, kadere de, Azrail’e de. Bir de arkama bakmadan yürüyememenin acısı var. Ah be gülüm, ölüm en çok yaşayanlara gelir. Kıyamet de en çok vurgun yemişlerin içinde kopar. Sessiz çığlıklar evlerin duvarları arasında kalır. O kıyametin zulmünü bir tek sevdiğinin ihanetini yaşayan bilir. Öldüm de soğuk, puslu bir sabah ezan sesine uyandım. Göğsüm yine inip kalktı. İçimde bir yer öylece kaldı. Sen hiç kefensiz ölüm bilir misin? Selâsı okunmaz. Yasını da gidenler tutar. İlmek boynuna geçer de insan hâlâ nefes alır. İlmeği geçiren elin sevdiğine ait olduğunu anladığımda İşte o zaman can verdim Korktuğumda elimi ilk sana uzatırdım. Şimdi avuçlarımda sensizliğin nemi, soğuk hüznü. Katilim de sen, sevdiğim de sen. Kurşunum ihanet. Mezarım bu dünyada yaşamak oldu. Be gülüm Eskiden aklıma önce ruhun bedenden ayrılışı gelirdi. Sonra bir kefen, bir de üstüne kapanan toprak. Meğer ruh hâlâ bedendeyken de yaşanırmış o gidiş. İnsan her nefeste duyarmış kanayan yerin acısını. En acısı buymuş ya Ben seni yaşarken sevdim. Sen beni yaşarken öldürdün be gülüm.

Devamını Oku
Nurcan Bingöl 2

İnsan en çok sevildiğini sandığı yerde küçülür, en çok sevdikleri öldürür insanı. En büyük yıkımlar en yakın bildiklerinden gelir. Çünkü insan yabancının açtığı yaraya değil, can bildiğinin sessizliğine kanar. Bir söz değil yalnızca, o sözü söyleyenin yeri yıkar içinde. Bazen içinde bir orman yanar, bir dağ yıkılır. Acısı içinde yılları devirirsin. Gözyaşların içine içine akar da en yakınlarının merhametsizliği köklerini kurutur. Dışarıdan bakan yalnızca sustuğunu sanır. Oysa içinde bir ömürlük gürültü kopar. Kimse duymaz yıkılan taşların sesini. Unutma, aynı toprakta kök saldığın, güneşi, suyu bölüştüğün herkes seninle aynı göğe uzanmaz. Kimi zehirli bir sarmaşık gibi sarar seni, nefesini keser. Önce gölgesinde dinlenirsin, sonra güneşine hasret kalırsın. Sarıldığın dalın seni ayakta tuttuğunu sanırsın; bir gün anlarsın, tutunduğun şey düşüşünü geciktirmiş yalnızca. Kalakalır­sın. Beklediğin, umduğun bu değildir. Ardına bakamazsın, önüne bakamazsın. Yıkılırsın. Ne gidecek gücün vardır ne de kalacak hâlin. Bir yanın “bitti” der, öteki yanın hâlâ bir açıklama bekler. Zordur… Bildiklerini bilmediğini fark etmek çok zordur. İnsan en çok da kendisine anlattığı hikâyeye inanır. Görmediğini değil, görüp de yakıştıramadığını kabullenmek zordur. Öyle herkese yaslama sırtını. İnsan, arkasında kimsenin kalmadığını düşene kadar göremez. Vah ki düşene… İşte o vakit lal olur dilin, âmâ olur gözlerin. Gördüğünü görmezden gelir, bildiğini içine gömersin. Çünkü bazen susmak, acıyı büyütmemek için bulabildiğin tek çaredir. Söylersen kırılır bir şeyler, susarsan içinde. İnsan bazen hangisi daha çok yakar bilemez; yalnızca sesini kendi içine kapatır. Ama bil ki insan her sevdiğinden kolay vazgeçmez. Bir ömür içinde yaşattıklarını bir günde çıkaramaz gönlünden. Bir adı silmekle bitmez her şey, bir kapıyı kapatmakla susmaz hatıralar. Bazen bir koku, bir şarkı, eski bir söz bütün yaraları yeniden konuşturur. Bir gecede her şey değişir. Doğrular, yanlışlar yer değiştirir. Bir zamanlar can bildiklerin şimdi gönlünün en uzak yerindedir. İşte orada derin bir suskunluk başlar. İç çekişler… Gururun önüne geçen gözyaşları… İnsan bazen bir kere ağlar, çok ağlar, çok… Bir ömrün yasını bir defa da tutar gibi. Sonra susar. Çünkü gözyaşının da bir yere kadar dili vardır. Sonrası, insanın kendine bile anlatamadığı bir sessizliğe döner. Unutmaz… Ama unutur. Ne yaşadığını değil, yaşadıklarının içinde bıraktığı acıyı. Bir gün uyanır, göğsündeki ağırlık eskisi kadar değildir. Yara duruyordur belki, ama her dokunuşta kanamaz. İnsan bazen acıyı taşımayı öğrenir. Hayat bu ya… Gün gelir, ne söyleyecek bir söz kalır ne de aralık bir kapı. Beklemek de yorar, umut etmek de. Bir zamanlar döner diye gözünü yoldan ayırmadığın o yol, sonunda sana yabancı olur. Bazen kendi içinde öldürdüğün insanların yasını tutarsın. Öldüklerini bile bile, gelmeyeceklerini bile bile… Çünkü bazı vedalar kapı önünde edilmez. İnsan, birini içinde yavaş yavaş uğurlar. Her hatırada biraz daha yer açar olmayışına. Ve anlarsın: İnsan en çok sevdiklerini öldürür.

Devamını Oku