Evlat Şiiri - Nurcan Bingöl 2

Antoloji.com mobil uygulaması Şiirler, şairler, mesajlarınız ve gruplarınız telefonunuzda. iPhone ve Android için ücretsiz. Uygulamayı İndirİndir
Nurcan Bingöl 2
5

ŞİİR


0

TAKİPÇİ

Evlat

EVLAT Söz: Nurcan Bingöl Evlat… Canım yangını arşa değmiş, Kalbimi en çok acıtanım… Ben seni canıma karşılık sevdim, Ben seni kimsesizliklerimde tuttum. Hiç keşkem olmadın, Hep iyikim oldun. Hiç duraklarda beklemedim, Nefes almaya bile durmadım. Hep koştum… Sen koşma, sen bekleme diye. Ardına bakmadan yürü istedim, Keşkelere kalmasın yarınların. Kendi yorgunluğumu unuttum, Senin yoluna düşmesin diye. Kendimi hayatın önüne attım, Sana değmesin diye dünyanın ağırlığı. Fırtınalı denizlerden çıktım, Senin kıyılarına varmasın diye tufanlar. Ben ne tufanlar gördüm… Beni yıkmaya çalışan her şeye dayandım da Senin gözlerindeki şimşeklerle Bana bakışına dayanamadım. Sözlerin yıktı beni, Kırıldığım yer öldürdü beni. Bin kere kırıldım, Bir kere öldüm. Yarınlar bitti, Nefesim bitti. Sen içimde gidenleri görmedin, Bendekiler çoktan yol aldı. Ne bir ses duydun, Ne bir veda… Artık içimde cenazeler Öyle büyük törenlerle kalkmıyor. Evlat… Ben sana ömrümden ömür verdim. Sen benim içimde Nelerin öldüğünü bilmedin. Yine de… Sana bedduam yok, Sana çok büyük acım var. Hayatın içindeki bütün yok oluşlara rağmen, Sana rağmen… Seni Allah’ın emaneti bilip Önünde eğiliyorum.

Nurcan Bingöl 2
Kayıt Tarihi : 19.11.2026 14:44:00
Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Yıldız Şiiri Değerlendir
Hikayesi:


Bu şiiri, bir annenin evladına hem çok kırılıp hem de onu aynı sevgiyle bağrına basabilmesini düşünerek yazdım. “Sen koşma diye koştum” derken, evladı yorulmasın diye onun yükünü de sırtlanan bir anneyi anlatmak istedim. Sonra bir gün, o çok sevdiği evladının sözüyle kırılıyor. Kırgınlığı içinde duruyor. Yine de evladını Allah’ın emaneti biliyor ve “Emanete hıyanet olmaz,” deyip onu affediyor.

Yorumunuz 5 dakika içinde sitede görüntülenecektir.

Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!