EVLAT
Söz: Nurcan Bingöl
Evlat…
Canım yangını arşa değmiş,
Kalbimi en çok acıtanım…
Ben seni canıma karşılık sevdim,
Ben seni kimsesizliklerimde tuttum.
Hiç keşkem olmadın,
Hep iyikim oldun.
Hiç duraklarda beklemedim,
Nefes almaya bile durmadım.
Hep koştum…
Sen koşma, sen bekleme diye.
Ardına bakmadan yürü istedim,
Keşkelere kalmasın yarınların.
Kendi yorgunluğumu unuttum,
Senin yoluna düşmesin diye.
Kendimi hayatın önüne attım,
Sana değmesin diye dünyanın ağırlığı.
Fırtınalı denizlerden çıktım,
Senin kıyılarına varmasın diye tufanlar.
Ben ne tufanlar gördüm…
Beni yıkmaya çalışan her şeye dayandım da
Senin gözlerindeki şimşeklerle
Bana bakışına dayanamadım.
Sözlerin yıktı beni,
Kırıldığım yer öldürdü beni.
Bin kere kırıldım,
Bir kere öldüm.
Yarınlar bitti,
Nefesim bitti.
Sen içimde gidenleri görmedin,
Bendekiler çoktan yol aldı.
Ne bir ses duydun,
Ne bir veda…
Artık içimde cenazeler
Öyle büyük törenlerle kalkmıyor.
Evlat…
Ben sana ömrümden ömür verdim.
Sen benim içimde
Nelerin öldüğünü bilmedin.
Yine de…
Sana bedduam yok,
Sana çok büyük acım var.
Hayatın içindeki bütün yok oluşlara rağmen,
Sana rağmen…
Seni Allah’ın emaneti bilip
Önünde eğiliyorum.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta