Bu aşkın biletini sen kes, bedelini benden isteme. Kalbimi al; ama benden “kal” dememi bekleme. Şehirlere hazin sonlar çökmüş; her sokak senden kalan bir vedaya çıkıyor. İçimde tarifsiz bir yangın var. Kitaplar susuyor, şiirler yarım kalıyor, şarkılar sesini bulamıyor. Hiçbir söz anlatamıyor içimde büyüyen bu acıyı. Sen hiç bilir misin dünyanın insanın başına çökmesini? Bir zamanlar altında huzur bulduğun göğün bir gün üstüne kapanmasını… Kararmış bulutların omuzlarına çöküşünü, nefes aldığın her yeri karanlığa boğuşunu? O günden beri gözlerim uzaklara bakar kaldı. İçim bir yol arıyor, ayaklarım olduğum yerde. Ne sana varabiliyorum ne kendime dönebiliyorum. İki elim iki yakanda kaldı; tutmak için değil, soramadığım hesabın ağırlığıyla. Ahım sırtına kambur oldu, bilesin. Ben sustukça büyüdü içimde, sen duymadıkça biraz daha ağırlaştı. Ben sana bütün yorgunluklarımın hesabını sormadım. Hangi gece uykumu yitirdim, hangi susuşunda içimden eksildim, bir bir önüne dökmedim. Ben yalnızca “Gitme,” diyememenin ızdırabını yaşıyorum. Dilimde düğümlenen o söz geç kaldı belki. Sen kapıya vardığında ben hâlâ içimde sana açılacak bir yol arıyordum. İnsan bazen sevdiğine “Kal,” demeyi bile beceremiyor. Gururundan değil; sözünün karşılıksız kalmasından korkuyor. Ben de sustum. Sen o suskunluğu gitmene izin sandın. Oysa ben seni sen gidesin diye sevmedim. Ardına bakmadan çekip gidesin diye ömrümden eksiltmedim kendimi. Şimdi bu aşkın biletini sen kes. Yol senin, son durak senin… Kalbimi al; içinde senden kalan ne varsa senin olsun. Ama benden seni unutmayı bekleme. Bir zamanlar evim bildiğim birini hiç yaşamamışım gibi nasıl silerim? Sen gittin ya… Gecemden ayımı, gündüzümden güneşimi aldın. Beni karanlıkların ortasında kendimle baş başa bıraktın. Eski ben nasıldım, bilmiyorum. Bu hâlimi de hiç sevmedim be. Şehirler sustu, şarkılar yarım kaldı. Ben hâlâ “Gitme,” diyememenin sızısıyla yaşıyorum.
Nurcan Bingöl 2Kayıt Tarihi : 19.11.2026 14:54:00
Şiiri Değerlendir
Bu sayfadaki şiir ve şarkı sözleri Nurcan Bingöl’e aittir. Çoğaltmak, seslendirmek veya yeniden yayımlamak için lütfen izin isteyin.
Bu şiiri, sevdiğinin ardından “Gitme” diyemeyen birinin içinden yazdım. Kalmasını istiyor ama “Kal” dese de gideceğinden korkuyor. O yüzden susuyor. Sevdiği de o suskunluğu gitmesine izin sanıyor. Ardından ne hesabını sorabiliyor ne de bir zamanlar evi bildiği insanı unutabiliyor. Giden kendi yoluna gidiyor, söylenemeyen o bir tek söz geride kalıyor.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!