Bu aşkın biletini sen kes,
bedelini benden isteme.
Kalbimi al;
ama benden “kal” dememi bekleme.
Şehirlere hazin sonlar çökmüş;
her sokak senden kalan
bir vedaya çıkıyor.
İçimde tarifsiz bir yangın var.
Kitaplar susuyor,
şiirler yarım kalıyor,
şarkılar sesini bulamıyor.
Hiçbir söz anlatamıyor
içimde büyüyen bu acıyı.
Sen hiç bilir misin
dünyanın insanın başına çökmesini?
Bir zamanlar altında huzur bulduğun göğün
bir gün üstüne kapanmasını…
Kararmış bulutların
omuzlarına çöküşünü,
nefes aldığın her yeri
karanlığa boğuşunu?
O günden beri gözlerim
uzaklara bakar kaldı.
İçim bir yol arıyor,
ayaklarım olduğum yerde.
Ne sana varabiliyorum
ne kendime dönebiliyorum.
İki elim iki yakanda kaldı;
tutmak için değil,
soramadığım hesabın ağırlığıyla.
Ahım sırtına kambur oldu, bilesin.
Ben sustukça büyüdü içimde,
sen duymadıkça
biraz daha ağırlaştı.
Ben sana
bütün yorgunluklarımın hesabını sormadım.
Hangi gece uykumu yitirdim,
hangi susuşunda içimden eksildim,
bir bir önüne dökmedim.
Ben yalnızca
“Gitme,” diyememenin
ızdırabını yaşıyorum.
Dilimde düğümlenen o söz
geç kaldı belki.
Sen kapıya vardığında
ben hâlâ içimde
sana açılacak bir yol arıyordum.
İnsan bazen sevdiğine
“Kal,” demeyi bile beceremiyor.
Gururundan değil;
sözünün karşılıksız kalmasından korkuyor.
Ben de sustum.
Sen o suskunluğu
gitmene izin sandın.
Oysa ben seni
sen gidesin diye sevmedim.
Ardına bakmadan çekip gidesin diye
ömrümden eksiltmedim kendimi.
Şimdi bu aşkın biletini sen kes.
Yol senin, son durak senin…
Kalbimi al;
içinde senden kalan ne varsa
senin olsun.
Ama benden
seni unutmayı bekleme.
Bir zamanlar evim bildiğim birini
hiç yaşamamışım gibi
nasıl silerim?
Sen gittin ya…
Gecemden ayımı,
gündüzümden güneşimi aldın.
Beni karanlıkların ortasında
kendimle baş başa bıraktın.
Eski ben nasıldım, bilmiyorum.
Bu hâlimi de hiç sevmedim be.
Şehirler sustu,
şarkılar yarım kaldı.
Ben hâlâ
“Gitme,” diyememenin
sızısıyla yaşıyorum.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta