Nurcan Bingöl
Gittin ya,
gecemden ayımı aldın,
gündüzümden güneşimi.
Ben karanlıklara düştüm be gülüm.
Ölüm bütün kasvetiyle üstüme sinmiş,
kokusu içime dağılmış.
Ruhum bedenimle Araf’ta kalmış şimdi.
Meğer zalimin zulmüymüş
yârim diye bağrıma bastığım.
Ruhunu satmış sevdiğim.
Bunu bildiğim gün bile
adını içimden yâr diye geçirdim.
Sevdamız iki ülke arasında kaybolmuş.
İkimiz de bakıyoruz
birbirimizi yitirdiğimiz yere.
Mektuplarım çoktan yola çıkmış,
varacakları adres bile belli değil.
Nefesimi tutuyorum da
saatli bir bomba gibi duruyor göğsümde.
Bir bıraksam,
ikimizden geriye ne kaldıysa
alıp götürecek sanki.
Seninle yaşadığımız şehrin üstüne
ölümün yası yağıyor.
Belki yağmurlar fırtınaya dönecek.
Burada her şey başka be gülüm.
Şimdi, en savunmasız hâlimde
üstüme gelenlere selam olsun,
kadere de, Azrail’e de.
Bir de arkama bakmadan
yürüyememenin acısı var.
Ah be gülüm,
ölüm en çok yaşayanlara gelir.
Kıyamet de en çok
vurgun yemişlerin içinde kopar.
Sessiz çığlıklar
evlerin duvarları arasında kalır.
O kıyametin zulmünü
bir tek sevdiğinin ihanetini yaşayan bilir.
Öldüm de
soğuk, puslu bir sabah
ezan sesine uyandım.
Göğsüm yine inip kalktı.
İçimde bir yer
öylece kaldı.
Sen hiç kefensiz ölüm bilir misin?
Selâsı okunmaz.
Yasını da gidenler tutar.
İlmek boynuna geçer de
insan hâlâ nefes alır.
İlmeği geçiren elin
sevdiğine ait olduğunu anladığımda
İşte o zaman can verdim
Korktuğumda
elimi ilk sana uzatırdım.
Şimdi avuçlarımda
sensizliğin nemi, soğuk hüznü.
Katilim de sen, sevdiğim de sen.
Kurşunum ihanet.
Mezarım bu dünyada yaşamak oldu. Be gülüm
Eskiden aklıma önce
ruhun bedenden ayrılışı gelirdi.
Sonra bir kefen,
bir de üstüne kapanan toprak.
Meğer ruh hâlâ bedendeyken de
yaşanırmış o gidiş.
İnsan her nefeste duyarmış
kanayan yerin acısını.
En acısı buymuş ya
Ben seni yaşarken sevdim.
Sen beni yaşarken öldürdün be gülüm.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta