Nuran Karaca Şiirleri - Şair Nuran Karaca

İnsan bu şaşar mı şaşar,
Ve de düşer.
Düşmeye yardımcı olanlardan dersler alınırken
Uzatılan elleri de, unutmamalı..

Insan, seni sevebilir.
Ugrunda,can verebilir.
"O"güzel gözlerine dalinca,
Gecmisini unutabilir.
Orda kayip olabilir.

Yorulmaya görsün yürek bir kere,
Kendini inzivaya çeker...
Bununda vakti zamanını, kendisi belirler...
Duvar olur sanki kapısı penceresi,
Ne,duymak ister seslenenini,
Ne de, duyurur sesini..

Güneş yaklaşmış gittikçe
uzaktaki beldeye :
hiç ayırmamış
üzerinden gözlerini,

Ugraslarimi yalanlarla övüp,
yükselmeme mani olacaklar,
çekip gerçegin silahini
irkiltsinler canimi,
yardimci olsunlar dogru hedefe kosmama..

Ruhumuzun işçi arıları,
gece gündüz dağ bayır demeden
sayısız bahçelerin güllerinden,
öz toplayıp getiriyorlardı...

Acilarsa, bal rengiydi

Her bedenin ruhu,ışık saçar etrafına.
Sen kendi ışığına,bile kapamışsan perdeni
kamaşmaz ışıginla başkalarınında, gözleri...
15:48 16.06.2015

Biliyorum mahkumu oldum dilimin,
Sana açık kalacaktır yaşlı gözlerim
Kapamaya hiç gücü yeter mi?
Aciz kalmış yüreğimin defteri..

Yağmur altında yıpranmış,

henüz iflas etmemişse;
ateş almış ama kavrulmamışsa
"o "en güzel duygular
söküklerini sıcacık bir gülüşle yamalayıp
mekanlarını dekore ederler...

güzel günler şükür bekler,
acılar sabır, tevekkül
severiz kanayarak ayrılırız
dünyanın yükü sırtımızda mı?
bırakalım ucun da ölümmü var ki!
asıl ömür defterin dürüldüğün de,